Far North expedition – Yongala – Magnetic Island

Geplaatst: 3 december 2012 in Uncategorized

Maandag 26 november: om 8u sta ik aan spirit of freedom en we zien de vorige crew de passagiers van de vorige twee weken expeditie uitwuiven. We zien hoe moe ze zijn en weten nu al hoe wij ons gaan voelen over 2 weken. Heel moe dus, laten we hopen dat het de moeite waard is. Maar eerst de boot klaarmaken. Alles wordt voor twee weken geleverd, vers eten, conserven, drank, linnen en met moeite weten we alles weg te steken. Om 17u00 komen alle 18 passagiers aan boord en worden ze wegwijs gemaakt op de boot en de uitleg wordt gedaan wat er allemaal op het programma staat. Deze mensen hebben de hele boot afgehuurd voor 2 weken speciaal om de zonne eclips te zien en in het meest noordelijk gedeelte van het Great Barrier Reef te gaan duiken. We gaan op een bepaald moment dichterbij de kust van Papoea-Nieuw-Guinea zitten dan de kust van Australie. Ze komen allemaal aan boord met joekels van camera’s en nieuwste duikmateriaal. Mijn eerste indruk ’s avonds (en van de rest van de crew) Stel omhooggevallen rijke irritante mensen. Het goedkoopste om op deze trip mee te gaan is 10 000 dollar per persoon en de duurste is 17 500 dollar. Ze behandelen ons dan ook echt als hun “bediendes” en sommige bekijken je echt met een air: waarom spreek je tegen mij? je bent maar de persoon die mijn kamer moet schoonmaken, of je bent maar de kok, maar duikinstructeur, wij zijn professoren, werken voor de nasa, zijn astronomen……. belooft voor 2 weken dus…..

maar goed eerste stop is the coral sea waar we elke week naartoe gaan en de potatoe cods eten geven. Dan stoppen we dag 3 op een zandbank waar het hele zootje met de tender naar de zandbank wordt gebracht voor de eclips te zien. Inclusief duur fotomateriaal van enkele tienduizende dollars. Na de eclips varen we verder richting Papoea-Nieuw-Guinea. Dingen die we onderweg zien (in het water dan) zijn: marlin vis, blad schorpioenvis (deze is zo een beetje de droom van elke duiker om te vinden) schildpadden, zoveel verschillende soorten vis en koraal dat je niet voor mogelijk houd. In de laatste week op de terugweg komen we zelfs een whale shark tegen van een 8-tal meter lang en springen de dolfijnen rond de boot in de ochtend om aandacht te trekken. Heerlijk!!!!!!! De mensen beginnen qua houding een beetje bij te draaien en komen zelfs aan mij vragen of ik kan duiken die dag. Tony, onze kapitein is een beetje jaloers dat ik soms 2 duiken per dag kan doen en hij niet. Tja ik werk dan ook heel hard ’s ochtends zodat ik kan gaan duiken en aangezien hij kapitein is kan hij niet zo veel van boord af. Wat we ook af en toe doen is vissen terwijl we varen. Hebben we weer wat lekkers om op de barbecue te gooien. De tonijn die we vangen wordt gewoon rauw verorberd. Zo lekker sashimi! Op een dag sta ik klaar om mee te gaan duiken en Rusty, een van de professionele fotografen die mee is als gast, zegt dat als hij nog eens zo een trip maakt hij een model wil meenemen voor zijn onderwater foto’s. Ik vind het wel lachen om dat eens een keertje te doen en ga met Rusty mee duiken als model. De foto’s zijn dan ook heel mooi. ’s avonds zitten we de foto’s te bespreken en ik vraag eens naar de kostprijs van zijn apparatuur. De camera alleen 3000 dollar, de onderwaterhousing alles bij mekaar rond de 10 000 dollar en omdat hij niet het risico wou lopen dat zijn camera het begaf had hij er maar 2 gekocht. Ik wist dat hij ook 3 harley’s heeft in amerika van een vorig gesprek en vraag of hij ergens een ezeltje heeft wat geld schijt en of ik dat dan eens mag lenen. Hij moet er heel hard om lachen want die uitdrukking kennen ze in amerika niet.

De nadelen van deze trip, heel weinig slaap! Net zoals elke trip moeten Tania en ik afwisselend late avond doen en dus opblijven tot iedereen slapen is…..en deze mensen vliegen nogal graag en laat in de alcohol ;-( Dus meestal lig ik niet voor 1u ’s nachts in bed en elke ochtend loopt de wekker af om 5u30 voor een lange werkdag. Het is dus wel meerdere keren voorgevallen dat ze mij ergens slapend in een hoekje vonden, maar dat gelde ook voor de rest van de crew….

Maandag ochtend 26 november, de twee weken zijn om en iedereen van de crew is om 5u al uit de veren. om 6u komen we in Cairns aan en leggen we de boot aan. Tijd voor iedereen uit hun bed te jagen en alle lakens van de bedden te halen….liefst zo snel mogelijk want we willen allemaal graag naar huis. Om 8u gaan de gasten van boord en laten ons maar liefs 7500 dollar fooi achter die we onder ons 11 kunnen verdelen. (hallo nieuw duikmateriaal 😉 ) en bedankt omhooggescheten mensen. De hele crew, inclusief de kapitein, laten dan ook een blijheidskreetje als de laatste passagiers met de bus vertrekken. De nieuwe crew is ondertussen aan boord en we maken de boot zo snel mogelijk klaar voor de nieuwe trip en verlaten de boot om 10u om naar huis te gaan. Ik gooi mijn bagage af en ga naar de shop omdat mijn duikcomputer het tijdens de trip begeven heeft en aangezien ik volgende trip als divemaster ga werken ik mijn eigen materiaal moet kopen. Nadat ik dat gedaan heb ga ik terug naar het hostel en haal mijn rugzak op van de opslagplaats.

Beetje bittere terugkomts want als ik het opslaghok opendoe is het er een ravage. Mijn rugzak staat wagenwijd open en er steken enkel nog twee jeansbroeken, 1 t-shirt en mijn werkkleren van T6, de vorige boot, in. Al de rest hebben ze eruit gehaald! En geloof mij, na zo 2 vermoeiende weken en je komt dit tegen kan je wel janken. Ik mag een handdoek van de hostel lenen zodat ik mij kan douchen en loop snel naar de shoppingmall zodat ik tenminste een t-shirt kan kopen voor aan te trekken. De rest zien we later wel, daar heb ik vandaag echt geen zin in. Rond een uur of 6 zie ik Steven, Tania en Jordan voor ons welverdiende drankje. Ons maandag ritueel. De rest van de crew komt niet opdagen maar ik heb niet veel zin om in de hostel te zitten nu. Papa en mama worden gebeld en uiteindelijk trekken Jordan en Ik verder naar de Pier bar waar een aantal collega’s van T6 zitten. We besluiten er dan maar een kroegentocht van te maken en om 2u30 ’s nachts vind ik het dan toch tijd om eens een bed op te gaan zoeken.

Dinsdagmiddag vertrek ik met Steven en Tania richting Ayr, waar ik voor de tweede keer de yongala ga duiken. Net zoals vorige keer met Libby en Larissa blijft het ’s werelds top 10 wrakduik. Deze keer blijven we wel wat langer plakken en maken er ons mini-roadtripje van. Onderweg naar Ayr stoppen we in Townsville (is ongeveer 5u rijden vanuit Cairns) Via internet heb ik een tweedehands bcd gevonden die ik wou. De mevrouw waar ik de bcd van koop heeft er maar een keer of 10 mee gedoken en hij ziet er dan ook gloednieuw uit. En ik kan hem voor 200 AUD kopen, nieuw kost die bcd 799 AUD en Tania is jaloers want zij heeft haar lelijke oude bcd ook nog 150 AUD moeten betalen. Dus gepakt en gezakt met divegear rijden we nog anderhalf uur verder naar Ayr waar we rond 23u30 aankomen in de diveshop en onze intrek nemen in de hostel boven de shop.

De wekker loopt af om 6u30, we maken ons klaar, ontbijten en checken alweer uit de hostel. 7u30 staan we klaar voor de duikbriefing. De instructor herkent me nog van vorige maand en hoopt dat de duik evengoed gaat zijn als vorige keer. Hij zegd dat de vorige keer dat ik er was 1 van zijn mooiste duiken op de Yongala was. Met de jeep richting strand en dan een uurtje op de boot. De eerste duik is zeker de moeite aangezien er weer 8 eagle rays boven de boeg hangen, de marble rays zwemmen ook nog in het rond om dan maar te zwijgen van de diversiteit aan vissen die er groter zijn dan normaal gesproken en de rest van het onderwaterleven. (als je zelf wilt zien hoe deze dieren eruit zien, google de benamingen dan even) De geschiedenis van de Yongala is dat de boot is gezonken tijdens een heftige cycloon inclusief 112 passagiers en bemannningsleden die tot op de dag van vandaag nog aan boord zijn. Uit respect voor de overledenen hebben ze alle beenderen in de boeghatch gelegd maar er leeft een octopus op het schip die nog een dijbeen in zijn hol heeft liggen. De octopus is er niet dus we kunnen wel het dijbeen nog zien. Beetje luguber. De badkuip van de eerste klasse hut kan je vanaf een gat aan de zijkant ook nog zien staan. Wegens bescherming van het schip mag je er sinds 1980 niet meer in en enkel rond zwemmen, maar er is genoeg te zien vanaf de buitenkant. Tussen de twee duiken in krijgen we een fruitschotel en verteld Tania dat ze blij is met haar nieuw masker. Haar vorige is ze tijdens een duik op Spirit of Freedom kwijtgeraakt. Ik snap nog altijd niet hoe ze dat heeft gedaan. Tijd voor duik 2 en om het masker te defoggen spuug je er natuurlijk in. Om het uit te spoelen hang ik overboord maar ben een beetje te klein dus de kapitein vraagt al lachend of hij mijn benen moet vasthouden vooraleer ik mijn masker kwijt geraak. 5 seconden later komt er een golf en ik verlies mijn masker …… grote hilariteit bij Tania natuurlijk aangezien ik haar aan het uitlachen was, maar ik ben erachteraan gesprongen en gelukkig terug kunnen halen. De tweede duik verloopt een beetje in mineur, niet omdat er minder te zien was, een schildpad en queensland grouper groter dan mezelf is nogal spectaculair, maar omdat we alledrie in decompressie geraken.  Als je meerdere duiken per dag doet, moet de eerste duik altijd de diepste zijn anders geraak je in decompressie. De tweede duik zijn we alledrie een meter dieper geweest en Steven en Tania’s computer geeft aan dat ze naar boven moeten met een veel langere safety stop om de nitrogen uit hun lichaam te krijgen. Mijn pasgemaakte duikcomputer geeft niets aan!!!! Maar ik weet dat ik ook in decompressie zit en volg hun tijdsbepalingen voor de safety stop (dus nog maar eens terug naar de shop dan vrijdag) Een uurtje terug met de boot waar we een barbecue lunch krijgen van de duikshop. Daarna trekken verder naar weer Townsville waar we ’s avonds de ferry nemen naar Magnetic Island. Daar aangekomen zetten Tania en Steven hun tent op, ik trek in mijn bungalow die er overigens heel gezellig uitzien (net een kleine hobbit hut vanuit Lord of the rings) en we genieten van een pizza en een glas wijn. De volgende dag staan we vroeg op en Tania en ik willen minstens een uurtje niets doen en op het strand liggen.Niets voor Hyperkineet Steven, die overigens nooit stopt met praten, dus die loopt een beetje rond om foto’s te maken. Tegen de middag gaan we terug naar de hostel waar ze een dierenreservaat hebben dat we willen bezichtigen. Als eerste als we binnenkomen maken we kennis met Barbie, een 8 jaar oude zoutwaterkrokodil. Op dit moment is ze nog maar 1,5 meter langs, de bek is toegebonden en iedereen mag haar vastpakken. Als het mijn beurt is komt dan toch mijn reptielenfobie boven. Ik heb al nooit iets moeten hebben van slangen en die krokodil voelt precies hetzelfde aan. Dus nee dank u, ik raak dat beest niet aan. Net zoals de hagedissen en dergelijke laat ik mooi links liggen. De papegaaien, kaketoes, schildpadden en koala’s daarentegen, heb ik geen problemen mee. 1 kaketoe was heel goed getraind. Zonnebloempitje tussen je lippen leggen en hij haalde het er uit zonder je aan te raken…. Als laatste dier krijgen we een python rond de nek gelegd. Wanneer de verzorgster er mee aan komt ga ik al wijselijk er ver vanaf staan en ze heeft de hint wel begrepen. In de namiddag doen we een trektocht door de prachtige natuur waar we koala’s in het wild zien en overblijfselen van de oorlog. De moeite maar wel heel warm! Het is ondertussen 37 graden. ’s Avonds maken we zelf pasta, drinken met ons drie een fles wijn en praten tot we naar bed gaan. Steven is van frankrijk en Tania van frans Canada dus mijn frans is ook weer bijgeschaafd, eens ze door hadden dat ik hun verstond als ze frans spraken, spraken ze ook geen engels meer met mij tenzij ik het echt niet verstond.

Vrijdag zijn we al om 6u uit de veren, om 6u30 nemen we de bus naar de ferry om 7u zitten we op de ferry om dan de 5u durende rit terug naar Cairns te doen. Dit zo vroeg omdat we de huurauto voor 13u moesten terugbrengen. Toen ik terug in Cairns in de hostel kwam vroeg de manager mij of ik wou gaan kjiken in de opslagplaats, ze hadden deze opgeruimd en wat spullen gevonden die misschien van mij konden zijn. Ik vind mijn handdoek, een shortje en 2 t-shirts terug. ’s avonds ga ik vroeg naar bed want ik ben nog niet bijgeslapen van de twee weken werken aangezien we elke dag vroeg zijn opgestaan.

Zaterdag is luilekker dag en het enige wat ik gedaan heb is een beetje zonnen en ’s avonds naar T6 gegaan toen de werkdag erp zat om met mijn voormalige collega’s iets te gaan drinken. Om 21u vind ik het weer mooi geweest en loop met Beth naar de night markets om sushi te eten. Ik koop sushi voor 5 dollar (het enige wat in australia goedkoop is) en ben heel gedegouteerd van Beth die het aziatisch eten wat mensen op tafel hadden laten staan begon op te eten. Ik zeg dat ze wel wat van mijn sushi mag maar dat wou ze niet.  Ze was wel redelijk zat maar dan nog, BAH. Tijd voor bed want ik heb ook weer meer dan genoeg op. Zondag (vandaag) zelfde verhaal, was gedaan, in de zon gelegen. Zo dadelijk weer mijne rugzak maken want morgen begint de werkweek weer. Weekje werken en weekje vrij dus tot de volgende blog!

Saartje

Advertenties
reacties
  1. Tania schreef:

    Translate in english!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s