Port Douglas back to Cairns

Geplaatst: 24 juli 2012 in Uncategorized

Dinsdagochtend vertrek ik dan voor het interview naar Port Douglas, klein maar gezellig dorpje. Wanneer ik net ben ingechecked in de hostel belt Steve (eigenaar van de boot) of ik een lift naar port douglas nodig heb. Aangezien ik er al ben zegt hij dat ik ’s avonds dan gratis mee mag met de sunsetsail zodat ik al kan kijken hoe alles in zijn werk gaat. Zo gezegd zo gedaan dus. Mooie luxueuze catamaran waar max 33 gasten mee aan boord mogen. Ik nestel mij naast de kapitein voor een babbel en meer over de boot en het werk te weten te komen. Sunset is mooi en ik raak in gesprek met Bruce en Jo, een engels koppel dacht ik. Niet dus, hij is geboren in Zimbabwe ( maar is blank en spreekt het bekakte engels) en Jo is wel een engelse maar werkt momenteel in Melbourne. Ze waren 2 jaar lang een koppel maar nu niet meer. Wel aangename mensen. Als we terug in de haven aankomen vraagt de hostess mij of ik even kan helpen met de lijnen voor de boot aan te leggen. Bruce maakt al de opmerking : zetten ze u zo snel al aan het werk, dus ik vertel hem dat ik morgen toch zal moeten dus kan ik evengoed al even helpen. Vroeg naar bed dus want ik wordt om 7u alweer op de pier verwacht.

Ik kom ’s morgens als eerste aan bij de boot (jaja, je leest het goed, als eerste ’s morgensvroeg) maar Elana en Kim volgen al snel. Eerst boot schoonmaken en alles klaarzetten en Steve arriveert ook. Gasten komen aan boord en de andere meisjes hebben al snel een probleem met een duits koppel die geen engels verstaan, ze zijn al blij dat ik aan boord ben…. iedereen is aan boord dus ready to go. We varen naar de Low Isles, dit is 1 van de verst gelegen riffen in het Great Barrier Reef. Ondertussen zorg ik ervoor dat iedereen een masker, snorkel en vinnen heeft. Aangekomen bij de Low Isles gaan we met onze glazenbodemboot naar het eilandje, nog maar net vertrokken en ik zie een Mantaray! met toestemming van Steve springen Elana en ik in het water zodat we met de mantaray kunnen zwemmen en Steve vloekt dat hij ook wil maar als kapitein zijn boot niet kan verlaten… alle toeristen blijven aan boord zitten omdat ze bang zijn van de mantaray, maar dit is zo geweldig om te kunnen zwemmen met een mantaray die zo groot is en zo dichtbij komt!! Makes my day!!!!! we varen verder en doen een begeleidde snorkeltrip met de geavanceerde snorkelers. Het is laagtij en moeten de mensen er regelmatig aan helpen denken dat ze genoeg afstand tussen het koraal houden. Ik heb natuurlijk allang mijn scheenbeen opengehaald aan het koraal,….slim Saar…. Tijdens het snorkelen zien we ook kokkels, aangezien de vangst ervan op dit rif verboden is worden ze hier heel groot…. aan de ringen op de schelp kan je ook zien hoe oud ze zijn (net zoals bij bomen als je de stam doorzaagt) Deze is al 80 jaar oud en dus gigantisch groot! (waarom heb ik mijn camera niet mee?? oh ja ik ben aan het “werk”) Lunch wordt klaargemaakt aan boord en we varen verder voor onze tweede snorkelplaats. Als de mensen in het water zijn heb ik het genoegen om samen met Elana de afwas te doen, ach ja part of the job… na een geslaagde dag komen we rond 16u terug aan in de haven. Steve excuseert zich dat hij geen tijd heeft voor het feedback gesprek omdat ze over een half uur aan de sunsetsail beginnen, maar zegt dat ik morgenochten om 8u30 moet terugkomen voor een kop koffie en het verdict. Woensdag ochten vraagt hij mij hoe lang ik wil blijven…. aangezien ik een working holiday visa heb maximum 6 maanden want ik kom natuurlijk ook voor rond te trekken… hij zoekt eigenlijk iemand die minstens een jaar kan blijven. Bedankt voor de hulp dus en veel succes met de zoektocht. Teleurgesteld maar ik heb toch maar met een manta gezwommen!!!! šŸ˜‰

De volgende dag trek ik terug naar Cairns en ga in de namiddag naar Tusa Dive Shop. Dirk, de manager, had me via mail laten weten dat ze nog iemand zochten, dus klaar voor een volgend interview. Na het gesprek vraagt hij of ik geinteresseerd ben, ja dus en ga mee naar het kantoor voor al het papierwerk in orde te maken. De dag erna kan ik al aan boord voor de proefdag te doen.Om 6u45 moet ik beginnen en deĀ hostel ligt op 40 minuten wandelen van de haven (dringend andere hostel gaan zoeken…) wel mooie zonsopgang onderweg.Ā Iets grotere catamaran, maximum van 66 gasten en 13 crew aan boord. Samen met Larissa ben ik hostess van de dag. Garreth, de kapitein, doet eerst een safetybriefing met mij en laat me alles aan boord zien. Check-in verloopt goed, de ochtend koffie-thee-muffin ook en we komen aan bij Saxon Reef. Larissa en ik zitten beneden aan boord voor de lijnen en om Garreth instructies te geven waar de boeien zijn. Opeens vraagt Larissa is dat daar ook een boei die net boven water kwam piepen???? Dus ik kijk en net op 5 meter afstand komt de…….de ik roep naar alle toeristen “WHALE!!!!!!!!” Ik sta er zelf verstomd van want dit is de eerste die ik live zie en dan ook nog zo dichtbij. Dit zijn de dingen waarvoor ik naar hier ben gekomen en ik geniet er elke minuut van (behalve als ik de afwas moet doen dan…) hij komt nog een paar keer boven water en verdwijnt dan….kan het nog steeds niet geloven, zo dichtbij, deze keer mocht ik niet in het water springen jammer genoeg, ging ook niet aangezien ik de lijnen vasthad, jammer maar nog steeds een geweldige ervaring (drie dagen later ben ik er nog niet over uitgepraat…) Tijd voor de Snorkelwatch, de zon schijnt wel, maar de wind is ijzig koud. 2 truien en een windjack later sta ik op het dak van de boot om snorkelers in de gaten te houden. Een kop koffie of soep zou welkom zijn maar als ik het uitzicht alleen al bekijk…..en ik kan er nog anderhalf uur lang van genieten… Garreth staat naast me en de eerste duikers gaan in het water…..en daar is ie dan: de mantaray!!! Garreth roept naar Rochelle de instructor ” manta right behind you’ en Rochelle zegt Whatever, I’ll swim after it”, blijkbaar maakt Garreth er nog al eens grapjes over maar deze keer dus niet dus ik roep nog “there is seriously a manta behind you” en op dat moment zwemt de manta weg, dus Rochelle nog steeds in de veronderstelling dat het niet waar is roep Garreth “sorry it saw your bum and it got scared” en de manta zwemt verder weg. De dag is nog niet half en ik heb al een walvis gezien EN een manta…..wat wilt een mens nog meer ( had ik al vermeld dat ik hiervoor ook nog eens betaald wordt??) Lunch wordt geserveerd, afwas gedaan en gelukkig helpt hier iedereen mee en tijd voor de tweede duik/snorkelplaats Hastings reef, geen manta’s en geen walvissen maar ben nog steeds enthousiast over die van in de voormiddag….na het snorkelen en duiken varen we terug naar de haven en maken de boot schoon. Garreth heeft dan ook nog eens zin in een firedrill dus de brandslang wordt uitgerold, iedereen doet wat hij/zij moet doen en de debriefing begint. Complimenten van Garreth voor de hele crew dat een drukke dag heel vlot is verlopen. 18u en we zijn klaar met werken. Garreth laat weten dat ik nog een tweede proefdag moet doen maar al heel veel verkeerd zou moeten doen om de job niet te hebben. Aangezien hij nu weekend heeft moet ik pas dinsdag terugkomen en heb lekker twee dagen vrij. (kan nog altijd niet geloven dat die walvis zo dichtbij was….) Blij dat ik de job heb en ga ’s avonds met Ine en Bruce (onze blanke afrikaan) uit eten. Bruce is ook van Port Douglas naar Cairns gekomen en zat hier in zijn eentje….ik vertel mijn dag in geuren en kleuren, vooral de walvis dan, en ga moe maar voldaan ’s avonds slapen.

Zondag ga ik met Carla en Jenny (2 meisje die op dezelfde kamer sliepen als ik in Port Douglas) naar Kuranda. Zij hebben een auto gehuurd en komen mij en Ine oppikken in Cairns. Door het regenwoud wandelen, mooie watervallen van Barron zien en terug naar Cairns voor een lekker wijntje (is ook alweer een tijdje geleden dus smaakt goed) In de bar waar we zitten, zit ook Rochelle, de duikinstructor, en Jake ,werkt ook op dezelfde boot. Carla en Jenny gaan terug naar Port Douglas en Ine en ik bellen Bruce voor iets te gaan eten. Na het eten wilt Ine terug naar de hostel, ik ben ondertussen verhuist naar een hostel op 5min loopafstand van de haven. Bruce en ik hebben nog wel zin in een drankje. Dus terug naar dezelfde bar. Rochelle en Jake zitten er nog en al snel komen er meer bekende, voor mij nieuwe collega’s bijzitten die allemaal komen zeggen dat ze blij zijn dat ik bij in hun team kom. Het begon met 1 wijntje en werder er al snel veeeel te veeeeel…… ach ja moet kunnen af en toe.

Vandaag, maandag, heb ik dus gespendeerd met luieren aan de lagoon met een lichte kater. Nu hoog tijd voor bed, wekker gaat morgen weer af om 6u en laat die walvissen maar komen!!!!!!!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s