Back to the beginning

Geplaatst: 18 juli 2013 in Uncategorized

Sydney!!

Een jaar later weer terug op de plaats waar het avontuur begonnen is, maar zeker nog niet eindigd! Na 12 maanden is dit een beetje een speciale blog, om de eerste verjaardag Down under te vieren. Wat doe ik hier in Sydney? Ben er ondertussen al een maandje en werk nu voor een reisbureau voor backpackers. Jaja de tourist wordt de reisagent. Beetje grappig wel dat ik veel dingen verkoop waar ik zelf nog niet ben geweest maar doordat ik deze job doe ga ik ook de kans krijgen veel van Australie te zien en gratis nog wel 😉 (en zelfs Nieuw Zeeland) Sydney op zich vind ik maar niets. De stad is veel te groot voor this Beachgirl. je loopt letterlijk verloren tussen de miljoenen mensen. Ach ja het werk is superfijn en ze hebben mij al verplaatst naar het kantoor in Bondi Beach. Momenteel woon ik nog in het centrum van de stad op 15min wandelen van het Sydney Opera House maar ga wel zoeken naar een appartementje met Beachview 😉

Ik weet dat ik ook niet zo heel veel foto’s heb gepost het afgelopen jaar maar heb mij ook bezig gehouden met filmpjes te maken onderweg. Gewoon omdat ik vind dat video veel meer zegt dan foto’s. Bij deze dus kan je via de link hier beneden het filmpje bekijken van een aantal van de hoogtepunten hier in Australie dit jaar. Laat zeker de reacties horen want ga dit voor het komende jaar ook doen.

Filmpje gaat over: werken en trainen als divemaster op T6, werken op Spirit of Freedom met de wekelijkse sharkfeed, Daintree rainforest – Didgeridoo at Cape Trib – zwemmen in Josephine watervallen – Whitsundays – Magnetic island – Skydive the beach – op weg naar werk zonsondergang – de Farm – Melbourne – Great Ocean Road

en dan het vervlolg volgend jaar 😉

Veel kijkplezier en sorry voor de slechte kwaliteit van de filmpjes…..wordt hopelijk verbeterd.

http://www.youtube.com/watch?v=YSRPvGU7Xmo

Groetjes,

Saartje

Advertenties

Om 2u ’s nachts kom ik in Darwin aan. Taxi richting hostel en Tom, De Bruggeling van in Mildura, staat al op mij te wachten. Even bijkletsen en bagage naarboven brengen. Aangezien ik er net een vlucht heb opzitten en nog niet moe ben gaan we snel even een drankje doen. Rond een uur of 5 dan toch maar eens naar bed gaan en morgen uitslapen.

De dag erna zie ik ook Amber, een Engelse die ook mijn voormalige kamergenoot in Mildura was, zij is blij weer even een bekend gezicht te zien en vraagt of ik het erg vind als zij van hostel verhuisd en bij mij op de kamer komt. ‘S avonds gaan we onder ons twee stappen. We belanden in Shenanigan’s waar een live band aan het spelen is. Het is dan wel geen “Outback” maar een iets softere versie van rock en we amuseren ons goed. Wel jammer dat de drankjes weer zo duur zijn….. 7 dollar voor een biertje en 9 dollar voor een glas wijn of malibu cola…… ;(     (dit is ook de enige keer geweest in mijn hele tijd in Darwin dat ik op stap ben geweest!! goedkoper om een fles wijn te kopen en die thuis op te drinken)

Eerst even een raar fenomeen hier in Darwin verklaren….. Nu is het zo dat overal ter wereld en meer vrouwen dan mannen zijn toch??? Nu aan al mijn vrijgezellige vriendinnen: maak da ge in Darwin zijt daar hebt ge ze voor het uitkiezen en de competitie is daar heel groot, als ge er daar gene vind dan weet ik het ook nie meer, ge moet er wel de lelijke die proberen er ook bij pakken.

In Darwin is de ratio dus 7 mannen voor 1 vrouw! Maar geloof mij, het wordt heel irritant, vooral als je gewoon een leuke avond wilt hebben…. en die mannen intereseren zich er niet aan als er al iemand anders aan het proberen is hoor……Dus om 3u had ik er schoon genoeg van en ben ik terug naar de hostel gelopen…..

Geen man tegen teveel ineens…….claustrofobisch!

De dag erna is katerdag dus relaxen aan de lagoon, net zoals in Cairns kan je hier niet in de zee zwemmen vanwegen krokodillen….Stranden genoeg maar niemand die eens een plonsje waagt, vandaar de uitvinding: zwembad naast de zee…. Morgen is het tijd om werk te gaan zoeken…..

Zo gezegd zo gedaan, met een hoop CV’s loop ik de hostel uit en ik had mij laten vertellen dat het makkelijk was om in Darwin werk te vinden.
Tom werkt in de keuken van een asielcentrum en vind het zonde dat er zoveel eten wordt weggegooid dus hij brengt ons elke avond eten mee voor de volgende dag, en dat is nog eens geen slecht eten.

Maar missie werk vinden is dus niet zo simpel, Na 4 dagen solliciteren krijg ik nog steeds hetzelfde te horen: sorry, we hebben niemand nodig over een paar weken begint het echte hoogseizoen hier pas…. Ben ik vet mee……

Uiteindelijk ga ik naar Cullenbay en mag er een try-out doen voor een restaurant dat op een kleine pier aan de haven ligt…….(klinkt het bekend?) dus op vrijdag zullen we zien, ze zeiden er wel bij dat het enkel voor de weekends ging zijn aangezien het hoogseizoen nog niet was begonnen.

Ondertussen vind ik ook nog werk bij een reisorganisatie, althans zo stond het in de krant vermeld, daar aangekomen bleek het dus om Timeshares te verkopen te gaan.

Nu betaalde ze een wekelijks vast bedrag waar mee rond te komen viel + commissie op wat je verkoopt, er moet een week opleiding gedaan worden die ook betaald is…..

Beter dan niets en tenminste kan ik rondkomen van het vast salaris en dan proberen het restaurant werk te doen in Cullenbay. Nog drie dagen vrij vooraleer de opleiding begint.

Het werk in het restaurant viel goed mee, het is nu ook wel niet de eerste keer dat ik het doe maar toch altijd anders om met een nieuw computer en kassa systeem te werken en elke baas wilt zijn bediening anders dus…. na drie uurtjes werken sturen ze me naar huis, einde van de trial…..De betaling werd volgend weekend geregeld als ik terugkwam, maar je kan het al raden zeker……

Aan de opleiding voor de Holiday club (timeshare) beginnen we met 4, na dag 1 valt er al eentje af, dag drie zit ik er nog alleen….. aangezien ik nog steeds niets anders heb zal ik dit wel even moeten doorbijten,….maar de collega’s zijn aangenaam en de sfeer is goed.

Ondertussen heeft Amber een housekeeping job gevonden in een hotel en haar baas had voorgesteld dat we daar gratis mochten logeren vooraleer we konden intrekken in het appartement van vrienden van hun wat ons de helft per persoon kost als wat we in de hostel betalen… een half uurtje wandelen van de stad is dan weer goed voor de lijn.

Op zaterdagavond moet ik een cursus Financial Advise leren voor mijn examen op zondag…. Wie heeft er in godsnaam examens op zondag uitgevonden??????

In die cursus moet ik 150 vragen oplossen en dat gaat dan wel gepaard met een fles wijn…… Mijn engels mag dan wel goed zijn maar wiskunde is nooit mijn sterkste punt geweest en al die financiele termen klinken als chinees in mijn oren…. kost me dan ook tot 23u vooraleer ik alles heb gedaan (min de plons in het zwembad van 20u tot 21u wegens te warm) De fles wijn was ook leeg toen ik bij hoofdstuk 14 kwam en had er nog twee te gaan….

De dag erna wordt het als eerste verbeterd en ik had maar 5 vragen fout beantwoord en 3 die ik had overgeslagen omdat ik er echt niets van snapte…….. toch nie slecht dan…. Maar het ergste was dat ze mijn papieren kapot scheurde en ik weer een nieuwe hoop vragen voor mijn neus kreeg…

Na mijn examen weer naar het hotel, spullen inpakken en naar ons appartement verhuizen.

De jongens die we de avond ervoor hebben leren kennen in het hotel zijn zo vriendelijk om ons met hun auto te brengen. Van daaruit meteen door naar Mindilbeach waar er een avondmarkt is, maar we stoppen eerst nog in de bottleshop, paar ciders mee en we planten ons neer op het strand met de drank en eten van de markt…jammer van die zandvliegen want de dag erna staan Amber en ik onder de beten…

’s avonds rond een uur of 11 komen we terug in het appartement, we doen het licht aan en zien een dikke rat in de woonkamer lopen…..IEUW….. Amber loopt de slaapkamer in met de deur op slot en weigert eruit te komen zolang de rat er nog is… Huisbaas gebeld en die meld ons doodleuk dat hij weet van het probleem maar nog geen tijd heeft gehad om vergif te leggen of vallen te zetten….De jongens maar terug gebeld en de anti-ratbrigade komt terug om een poging rattenvangen te doen…wat natuurlijk is mislukt…. aangezien Amber nog in de kamer zat hebben we haar wijsgemaakt dat de rat weg was. Wat ook zo was want die zat in een spleet onder de afwasmachine…

Maandag en dinsdag relaxen en dinsdag krijg ik dan ook eindelijk goed nieuws te horen.

Ik ben aangenomen in een reisbureau (een echt deze keer) maar moet er wel weer voor naar Sydney…..Voordelen om daar te gaan werken zijn: Ze verkopen tours die speciaal voor backpackers gemaakt zijn en die je van het bedrijf uit van tijd tot tijd moet gaan meedoen zodat je weet wat je verkoopt, ze hebben kantoren over heel australie dus je kan makkelijk een overplaatsing aanvragen en ze sponsoren als je je werk goed doet! keuze snel gemaakt dus bye bye Darwin en donderdag op weg naar Sydney,… alleen jammer dat ik de zon weer een tijdje ga moeten missen ;-(

Snel weer meer over Sydney!!!

Saartje

Vrijdagmorgen kom ik aan in Melbourne….Na een lange nacht bus de trein nemen van Southern Cross station naar Flinders street en dan een stukje naar de hostel wandelen die net naast het politiebureau ligt. Inchecken kan pas ’s middags dus bagage achterlaten en een beetje in de stad gaan wandelen. Nadat ik ingechecked ben toch maar even een dutje doen aangezien ik niet veel op de bus heb geslapen…..

’s Avonds heb ik afgesproken met Jordan, hij werkte samen met mij op Spirit en is ook toevallig voor 1 dag in Melbourne. Wel fijn om weer bekende mensen te zien. De dag erna heb ik afgesproken met Aude, een frans meisje die ik heb leren kennen in de hostel in Mildura, zij werkt momenteel als au pair in Melbourne. Samen verkennen we de stad een beetje en gaan naar Victoria Markets, Beetje zoals de turkenmarkt bij ons maar dan veel groter en veel duurder. Hele mooie handtas gezien maar voor $129 mag die toch mooi blijven hangen. ’s avonds kruip ik vroeg mijn bed in want ik heb een tour geboekt naar de Great Ocean Road en die vertrekt om 7u15 al.

Meestal als je hier een tour boekt ben je gemiddeld tussen de $150 en $200 per dag kwijt. De hostel had deze in special en voorziet 2 tours inclusief lunch voor $175. Aangezien ik nie echt een stadsmens ben, het een beetje moe ben om door de stad te lopen en toch iets wil zien heb ik deze dan maar geboekt en het was echt de moeite!

Maandagochtend vertrekken we dus met een 20-tal personen richting Great Ocean Road, Het is een eindje rijden naar daar en de Great Ocean Road is zo een 250km lang waar wij er vandaag een 200km van doen. Op de bus zit Marjolijn, een hollandse die hier een paar weken aan het rondtrekken is en waar ik ondertussen een levensverhaal van heb gehoord! En Joanna, een Portugese, en die hare mond heeft ook niet stil gestaan. Hele mooie natuur alleen jammer van de koude wind en regen.. Onderweg legt de tourgids ook dingen uit en aangezien de ramen bedwasemd zijn wordt de airco(!) aangezet zodat we toch uit het raam kunnen kijken… bevriezen dus. De allerlaatste stop ben ik er niet meer uitgeweest (wat enkel een strand was wat ze gingen bezichtigen) wegens veeeeeel te koud…..de warme chocomelk en koffie gingen er anders goed in, net zoals de barbecue lunch die we ’s middags kregen en aangezien het al een aantal maanden was geleden dat ik nog vlees heb gegeten heeft die zeker goed gesmaakt! ’s avonds komen we rond 19u30 terug en die warme douche heeft zeker deugd gedaan, spijtig voor sommige die stonden te wachten maar ben er zeker een uur blijven onderstaan, daarna tijd voor bed want morgen gaan we naar Philip Island. Morgen zelfde Tourgids, Greg, en Joanna de Portugese gaat ook weer mee. Marjolijn had enkel voor 1 dag geboekt.

Beetje langer mogen slapen vandaag en vertrekken pas om 9u45 richting Philip Island. Wel heb ik een goede verkoudheid opgelopen van gisteren en voel mij dus niet 100%. Zal goed helpen om weer een hele dag in de regen en wind te gaan staan want alles is weer buiten vandaag. Onderweg naar Philip island maken we nog een paar stops, de eerste is een koala reservaat. Jammer om deze dieren opgesloten te zien zitten, gisteren hebben we ze onderweg in het wild gezien… Hier moet je $10 betalen om ze voor 2 minuten te mogen aaien en om een foto te maken. Aangezien die beesten stinken van eucalyptus te eten ben ik er niet zo happig op om die eens een aai over hunne bol te geven… beetje verderop lopen de kangoeroes en wallabies die uit je hand komen eten, deze mogen tenminste vrij rondlopen hier op het terreinen als je niet oppast trekken ze het eten uit je handen. Op het sanctuary krijgen we onze lunch, boterhammen in driehoekjes gesneden, wel wat anders dan de barbecue die we gisteren kregen…… Terug de bus in en op naar de volgende stop: meer koala’s……. deze keer een plek waar ze gekweekt worden… hier mogen ze wel vrij rondlopen, lees hoog in de bomen op een tak zitten want die beesten slapen 20uur per dag…. De derde stop is een Boerderij op Churchill island waar ze je laten zien hoe schapen geschoren worden, wat whip cracking is (leren omgaan met een zweep) en hoe ze schapen en kalkoenen bijeendrijven met border collies. Daarna gaan we verder naar eindelijk Philip Island. Philip Island staat bekend om de kleinste pinguins ter wereld. Ze zijn 30cm groot en hebben blauwe veren. Reden waarom de mensen ernaartoe gaan is om te zien hoe ze ’s avonds aan land komen om in de grond te kruipen om de nacht door te brengen Jammer genoeg mochten we geen foto’s maken omdat de flash de pinguins verblind. Dus net na zonsondergang staan we kou te lijden en in de regen op het strand, maar ik moet wel zeggen tis eens iets anders om 2000 pinguins in groepjes aan land te zien komen. Als er eentje toch schrik krijgt loopt die hele bende terug het water in om het een minuut later opnieuw te proberen. Zijn ze eindelijk dapper genoeg houden ze hun lichaam in een hoek van 90 graden en proberen dan te spurten over de rotsen uit, waar er regelmatig wel eens eentje letterlijk op zijn gezicht gaat. Als er al een deel aan land zijn begint het lawaai, het is broedseizoen dus of mama of papa blijft in het nest maar diegene die “thuiskomt” moet dan wel even zijn verhaal van de dag kwijt, Als je dan rondwandeld op Philip Island zie je ze ook per 2 of 3 voor het nest staan en lijkt het inderdaad of ze tegen mekaar aan het praten zijn. Rond een uur of 7 vertrekken we terug richting hostel en komen rond 22u weer terug. Greg, onze tourgids heeft morgen een dag vrij en vraagt of Joanna en ik zin hebben om mee te gaan lunchen. Aangezien wij nog niets gepland hebben voor morgen is dat dus bij deze gedaan.

Nog steeds goed verkouden zie ik Greg en Joanna om 12u30 voor lunch. Greg zegt dat hij de drank betaald als wij het eten betalen onder ons twee en de wijn vloeit rijkelijk! Moet zeggen ik heb mij tenminste een paar uurtjes beter gevoeld! Op het menu staat Kangoeroe steak, kip risotto en als desert kaasschotel en cake….heeft lekker gesmaakt maar voelde mij toch en beetje schuldig toen Greg bijna 300 dollar moest afrekenen voor de drank. Joana en ik elk 50 dollar voor het eten….. ach ja hij wou het zelf dus….. ’s avonds eet ik samen met Joanna nog iets kleins en ga vroeg mijn bed in, morgenvroeg uitchecken en tijd om naar Darwin te gaan, daar is het tenminste lekker warm en geraak ik hopelijk snel van die verkoudheid af.

Voor de foto’s kunnen jullie weer terecht op facebook en tot snel met verslag uit Darwin!

Saartje

Back to having fun

Geplaatst: 20 mei 2013 in Uncategorized

Eindelijk is het dan zo ver!

Na drie maanden werken op de boerderij, bonen inpakken, onkruid uittrekken en zelfs sla planten heb ik eindelijk alle dagen gewerkt die ik nodig heb om mijn tweede visum te krijgen dus hoog tijd om weer verder te trekken en weer wat plezier te maken.

Het werken op zich vond ik niet zo erg, buiten het feit dat het heel saai was,maar ben de hostel hier wel kotsmoe! In Mildura was absoluut niets te doen en na een tijdje was ik het zo beu om constant tussen zatte mensen te zitten want dat is het enige wat ze hier doen buiten werken, drinken.

Ikzelf heb wel het geluk gehad een paar lokale mensen te leren kennen die regelmatig gingen wakeboarden en waterskieen, maar verder heb ik hier dus helemaal niets gedaan buiten werken en veel films kijken om geld te kunnen sparen.

Wel heb ik hier een paar mensen leren kennen waar ik goed mee overweg kon en die nu op diverse plaatsen in Australie zitten maar waar ik zeker nog eens mee ga afspreken!

De eerste daarvan is Jordan die second mate was op Spirit of Freedom en Aude, een frans meisje die nu als au pair werkt in Melbourne.

Donderdag ga ik met de bus en trein naar Melbourne en we gaan volgend weekend samen de stad verkennen.

Wat ik zeker wil gaan doen in Melbourne is Ramsey street opzoeken (voor de neighbours fans)

Pinguins kijken in het wild (jaja die lopen hier blijkbaar ook rond) en de stad een beetje

verkennen. Lang ga ik niet in Melbourne blijven. Momenteel begint het hier heel koud te worden (van de week was het maar 4 graden ’s morgens, ben dat niet meer gewoon) en in plaats van winterkleren te kopen die ik dan weer mee moet slepen denk ik dat ik beter mijn geld kan geven aan een vliegtuig ticket richting noord Australie en de zon… Het zou zonde zijn om gewoon naar de luchthaven te gaan in Melbourne en onmiddellijk het vliegtuig pakken..dus vandaar een paar daagjes rondlopen nu we er toch zijn.

Dus vanaf nu hoop ik weer interessante dingen te beleven die jullie dan weer op mijn blog kunnen lezen en foto’s kunnen zien op facebook.

Commentaren mogen natuurlijk ook altijd gepost worden. Zo kreeg ik vorige week een email via mijn blog van een Amerikaan in Texas die het geweldig vond wat ik allemaal deed en zei dat hij mijne blog al een tijdje volgde…. Ik ken wel niemand in Texas maar vind het toch straf dat die dan zo goed nederlands kan lezen……..

Goodbye Mildura and Hello Melbourne!!!!

Op naar de boerderij

Geplaatst: 3 maart 2013 in Uncategorized

 

Zaterdag 26  januari 2013

 

Het is heet in Cairns, mijn laatste dagje hier vooraleer ik om 18u35 het vliegtuig richting Melbourne neem.

Namiddag spreek ik nog af met Tania en gaan we iets drinken en Jack (onze kok van SOF) stuurt een sms met de vraag of ik een lift naar de luchthaven nodig heb. Jack is een beetje raar (om niet te zeggen heel raar) maar het spaart mij geld uit dus…

Gisteren avond heb ik van de andere vrienden in Cairns afscheid genomen maar Kirin, onze japanse instructor, wilt met alle geweld mee naar de luchthaven om mij af te zetten.

Bagage wordt ingecheckt, backpack weegt 19kg en mijn duikmateriaal 24kg….. veel gewicht om mee te slepen, maar mijn duikmateriaal heeft teveel gekost hier en is beter dan het materiaal wat ik in Belgie heb om zomaar achter te laten.

Afscheid nemen van Jack en Kirin en dan is het bye bye Cairns.

Probeer wel een beetje te slapen op het vliegtuig. Het is maar 3,5uur vliegen naar Melbourne en mijn volgende vlucht naar Mildura gaat pas de volgende ochtend, maar er was geen 1 hostel vrij in Melbourne wegens nationale feestdag en moet ik de nacht op de luchthaven doorbrengen. Dat zou ook niet de eerste keer zijn dus zo heel erg vind ik het niet.

Om 23u kom ik aan in Melbourne, mijn valies met mijn duikmateriaal is aan ene kant gescheurd maar er is niets uit. Dan maar naar de vertrekhal van binnenlandse vluchten en een slaapplaatsje zoeken. Ik ben zeker niet de enige die er blijft overnachten en de bankjes zijn al snel bezet. Toch nog een bankje kunnen bemachtigen en blij dat ik een slaapzak heb want komende van in de 30 graden is 17 graden na 7 maanden verrekkens koud.

zondag27 januari 2013

Weinig geslapen  en om 5u30 al klaarwakker dus maar eens kijken of ik mijn bagage al kan inchecken en gelukkig kan dat al. Moet ik daar al nie meer mee slepen. om 8u35 vertrekt de vlucht naar Mildura en val onmiddellijk in het vliegtuig in slaap. Het is maar een uur vliegen dus een kort dutje en we landen in Mildura waar het gelukkig weer 29 graden is. Ik bel Eva die is opgegeven als contact persoon hier en ze zou mij  moeten komen ophalen op de luchthaven maar er wordt niet opgenomen. Ik bel Harvest Hoppers die mij hiernaartoe hebben gestuurd maar aangezien het zondag is, is het kantoor ook niet open.

Er staat een meisje langs mij die een taxi richting ziekenhuis gaat nemen en volgens de taxi chauffeur ligt mijn bestemming op de weg en stelt voor de taxi te delen.

Aangekomen op plaats van bestemming blijkt het geen farm te zijn maar een working hostel en raad eens: jawel gesloten op zondag. Er hangt wel een telefoonnummer op de deur in geval van afwezigheid en ik krijg aan de telefoon te horen dat er iemand op weg is.

Een working hostel is een hostel die de jobs van de boeren uitdelen aan iedereen die werk wilt in de hostel. De persoon arriveerd, checkt mij in en zegd dat ik morgen met Frankie of Bob moet praten ivm werk. Op dit moment het belangrijkste voor mij: bed – liggen – slapen.

Als ik wakker wordt ga ik naar de supermarkt voor eten en drinken en als ik terug kom staat er ne franse jongen van zijn oren te maken dat er iemand anders zijn bed heeft ingepikt…. Ook dat nog. We bellen terug naar de nummer van op de deur en krijg aan de telefoon te horen dat ik dan naar kamer 2 moet gaan en ik morgen de sleutel ook van Bob of Frankie krijg.

In kamer zitten Tom, eindelijk nog eens een belg en vlaams (van brugge) en nog 6 Italianen.

Mijn talenkennis zal ook weer worden bijgeschaafd want het is hier Italie wat de klok slaat.

Wel gezellige mensen maar ’s avonds iets te gezellig sinds de helft van de hostel in onze kamer zit, drinkt en rookt, bye bye nachtrust want volgens Tom is dit elke avond zo.

Het druivenseizoen kan elk moment beginnen dus de meeste in deze hostel zitten allemaal nog te wachten op werk. Klinkt veelbelovend voor mij dus……

Maandag 28 januari 2013

Om 8u wordt ik uit mijn bed gehaald door Bob. Hij geeft mij de sleutel en ik moet een aantal papieren invullen voor werk. Tom zegt dat zijn boer had gevraagd of er geen meisjes in de hostel waren om te werken en ik besluit dan maar om morgen gewoon met Tom mee te gaan werken…. Alles beter dan hier te zitten wachten tot ze het werk mij in mijn handen geven. (daar geloof ik zo ie zo niet in) Namiddag naar de grote supermarkt voor wat eten en drinken in te slaan en ’s avonds maken Tom en ik Belgische kroketten voor de Italianen. Tom had het al eens eerder voor hun gemaakt en ze wouden leren hoe het moest maar dan wel hun eigen versie met kaas tussen de puree gemaakt. Puree-kaaskroketten dan maar.

’s avonds is het weer hetzelfde, half Italie op onze kamer, drinken, roken en gezelschap spelletjes spelen. Risk spelen int italiaans…..gelukkig vertalen ze het wel voor mij. Middernacht bedje in want morgen moet ik om 5u15 opstaan om met Tom mee naar de boerderij te gaan.

Dinsdag 29 januari 2013

Korte nacht, en met een koffie stappen we de auto in richting farm. Wel koud hier ’s ochtends dus lange broek en trui aan te raden.

6u30 komen we op de farm aan en zoals ik wel ergens dacht hadden ze geen werk voor mij. Voor alle zekerheid had ik mij wel gewapend met een dik boek, ipod en een fles water voor de dag. Al bij al toch nog een interessante dag geworden. De boer vond het spijtig dat hij mij geen werk kon aanbieden maar ben wel meegegaan door de dag rondrijden tussen de velden. Verschillende druiven proeven en proberen te raden welke wijn ervan gemaakt werkt (de chardonnay en de sauvignon blanc had ik er tot mijn eigen verwondering wel uitgehaald)

Om 15u weer richting hostel en ik zie Bob en vraag of er al meer werk is binnengekomen. Nu snap ik ook wel dat ik als laatste aan de beurt ben omdat ik er als laatste ben bijgekomen en sommige al langer dan 2 weken op werk zitten te wachten.

Hij zegt dat ik niet moet panikeren dat het nu wel snel gaat komen. Hij verteld ook dat er 8 mensen uit de hostel zijn gezet dus dat ik al een heel stuk naar boven in de lijst ben geschoven. Terug op de kamer blijken er ook 2 italianen van onze kamer eruit gezet te zijn. Ik wist dat ze al 3 weken geen huur meer betaald hadden en een paar jobs hadden gekregen maar dan na een paar dagen ook niet meer opdaagden daar.

Sarah, een italiaans meisje van onze kamer is jarig en vraagd of we ’s avonds willen mee eten.

Dus om 19u30 koken de italianen, heerlijke zelfgemaakte pasta!!! en dat gaat er bij mij altijd in! Vandaag zitten ze voor de verandering niet op onze kamer maar bij de 2 jongens die buitengezet zijn dus om 22u30 lekker rustig naar bed.

woensdag 30 januari 2013

uitgeslapen maar nog altijd snipverkouden van de temperatuurschommelingen. Nog geen verandering op werkgebied en blijf rondbellen en zoeken op internet dus houden we voor de verandering maar eens een luilekker dagje….

Op donderdag is het precies hetzelfde, geen werk, maar ik kom Frankie tegen en vraag toch nog maar eens achter werk en hij zegt dat ik morgen met nog een ander meisje mee naar een druivenfarm kan gaan……

Dus vrijdag morgen eerste dag werkt,maar het blijkt dat we onkruid moeten uittrekken in plaats van druiven plukken. Ach ja, werk is werk dus….. op het einde van de dag blijkt dat de boer ons enkel voor die dag  nodig had dus morgen weer werkloos voorlopig….

Elke vrijdagavond is er ook een feestje in de hostel,… het is te zeggen “feestje” er wordt veel gedronken aangezien de meerderheid op zaterdag vrij is….. laat de wijn maar smaken

Zaterdag ochtend wordt ik weer wakker gemaakt door Bob, op de paprikafarm zijn er twee mensen niet komen opdagen en hij vraagd of ik wil gaan…… Samen met Friederike (een duits meisje) en ne hele zware kater vertrek ik naar de paprika farm….3,5u later paprika’s plukken stuurt de boer ons naar huis….. Verdienste is 25 dollar voor een kuub paprika’s en da gedeeld door Friederike en mij das elk dus 12,5 dollar verdiend voor 3.5uur op onze knieen paprika’s te plukken….Zeker NIET voor herhaling vatbaar

Friederike mag blijkbaar morgen wel naar de bonenfarm om te gaan werken en dacht dat er  nog plaats vrij was….als ik het aan Bob vraag zegt hij van niet maar zegt er ook bij dat het kan zijn dat er weer iemand niet opdaagd. Dus zondagochtend zorg ik dat ik 6u klaar ben voor het geval dat er iemand niet komt. En inderdaad, 6u15 roept Bob mij en ik kan mee vertrekken naar de bonenfarm….

Heeeeeeeeeeeeel saai werk want het is aan de band staan en de slechte bonen ertussenuit halen. dit 9u lang, maar gelukkig mogen we wel allemaal onze ipod gebruiken. en het betaald per duur dus niet meer werken en belachelijke lage lonen….. de druivenpluk is ook begonnen en mensen hier krijgen 84cent per box betaald en daar moet dan de tax nog eens vanaf… per dag pluk je ongeveer 150 boxen dus tel maar uit… dan liever aan de band staan en 15 dollar per uur betaald krijgen.

Nu een maand later werk ik nog altijd op de bonenfarm….. wanneer er niet genoeg bonen zijn zet de boer ons ook aan het werk door onkruid uit te trekken. Buiten bonen heeft deze boerderij ook watermeloenen, sinaasappelen en pompoenen… dus het hele jaar door is er wel iets te doen. Het bonenseizoen loopt blijkbaar tot eind mei en ik moet tot de eerste week van mei werken om genoeg dagen te hebben voor mijn tweede visum…. Mijn kamergenote Amber werkt ondertussen ook bij mij op de bonenfarm… De voorlopig laatste dag van onze twee Franse collega’s Marylou en Aurelie hebben we vorige week gevierd, de dames hadden een doos bier gekocht dus na het werk hebben we die dan maar soldaat gemaakt, en ook de volgende dozen die onze boer was gaan bij halen… Friederike had de pech chauffeur te zijn dus die kon nix drinken, maar de rest van ons zijn zeker redelijk scheef naar huis gegaan. We moeten wel elke ochtend en avond drie kwartier rijden van en naar de hostel. Heel gezellig dus met 6 zatte vrouwen met een kleine blaas….halverwege zijn we dan moeten stoppen omdat 4 ervan echt naar de wc moesten en die zijn dan maar langs de kant van de weg gaan zitten met de broek omlaag en nee der waren niet echt struiken waar ze achter konden zitten…. de weg voor hun en een spoorweg achter hun waar op dat moment “toevallig” een trein voorbij kwam. Ik moest op dat moment niet gaan maar toen ik hun gezichten zag toen de trein voorbij kwam moesten Friederike en ik zo hard lachen dat we wel bijna in onze broek pisten.. Het bewijs materiaal is er ook maar kan ik nie echt op facebook zetten 😉

Verder valt hier weinig te beleven….. het is hier echt werken gaan, eten, film kijken, boek lezen, drinken en slapen…. Blijkbaar zijn de buren wel aan het klagen dat we allemaal teveel lawaai maken en krijgen elke week wel eens de politie op bezoek wegens geluidsoverlast. De Engelsen en ieren in de hostel hebben nu een “zangverbod” gekregen… Die kunnen nog al eens luidruchtig zijn als ze gedronken hebben en die drinken elke dag….

Gisterenavond was het Tom, onze Bruggeling, zijne verjaardag en dat hebben we zeker goed gevierd, met als gevolg: Tom is zijn haar kwijt (ik vond dat het maar moest worden afgeschoren) en blijkbaar hebben we de politie 3 keer op bezoek gehad….oeps…… stapelbedden werden afgebroken en sommige mensen hebben deze nacht hun bed buiten gevonden….Verder worden er nog al eens regelmatig mensen in ons zwembad gegooid, of maken ze waterballonnen met glitters of zelfs erger, look erin.

Ach ja zolang we ons maar amuseren… we moeten toch iets doen tegen de verveling…. zaterdagen zijn katerdagen maar dan wordt er ook nogal veel geroddelt over wie in wie zijn bed heeft gelegen en zo verder… Jammer genoeg zijn er in mijn kamer 2 meisjes die regelmatig iemand anders meebrengen en ja de bedden kraken verschrikkelijk hard…. we slapen in een kamer van 8 personen maar hier slapen regelmatig wel een aantal meer mensen….

En dit nog tot begin mei, wat ik erna ga doen weet ik nog niet. Amber en Daniella, mijn kamergenoten, hebben gevraagd of ik 2 weken langer kan blijven en dan samen met hun ” the great ocean road” ga doen. Maar gaat allemaal een beetje van het weer afhangen, maar verder heb ik nog geen flauw idee hoe ik de laatste anderhalve maand van mijn eerste visum ga doorbrengen.. Zorgen voor later in ieder geval.

Ik hou jullie op de hoogte in de volgende blog want ik vrees dat het hier allemaal hetzelfde gaat zijn tot als ik hier weg ben…. Moest er iets veranderen dan horen jullie het wel…..

Saartje

laatste trip Spirit of Freedom

Geplaatst: 26 januari 2013 in Uncategorized

Voor diegene die het nieuws nog niet gehoord hebben: het dilemma is opgelost!

31 december ben ik aan boord gegaan van Spirit of Freedom en mijn ontslag gegeven, Daardoor heb ik afgelopen week mijn laatste trip gewerkt als divemaster en ben ik nu volop op zoek naar farmwork zodat ik mijn 2de visa kan behalen.

Ik weet dat jullie ondertussen al veel over het Great Barrier Reef gelezen hebben, maar mijn laatste tripje is zeker een vermelding waard in mijn blog!

Maandag 14 januari ga ik voor de laatste keer aan boord van SOF en het begint allemaal zeer rustig. Aangezien 1 van de twee motoren kapot is hebben we langer tijd nodig om naar de divesite te gaan en doen er dan maar 1 duik in plaats van 2 zodat we ook meer tijd hebben om alle mensen van materiaal te voorzien. Ik heb 4 duikers mee de eerste duik om te zien wat ze kunnen en alles valt goed mee, geen problemen dus een zeer relaxte eerste duik. Blijkbaar hebben we wel een paar party-animals aan boord en ik moet vandaag opblijven tot de laatste gast gaat slapen en jammer genoeg trekken ze het tot 2u ’s nachts. Betekend dus 3,5 uur slaap en dat is geen goed begin van de week!

Gelukkig heb ik wel lieve collega’s die mij dinsdag onder lunchtijd een uurtje pauze gunnen voor een middagslaapje. Wel hebben we dinsdag 5 duiken op het programma staan waarvan ik er 4 moet doen want Kirin en Thibault (collega’s) zijn ziek en kunnen niet gaan duiken. Kirin komt me vragen of ik alsjeblieft haar nachtduik wil overnemen, nachtduik is niet echt de favoriet onder de crew, dus met de belofte dat ik na de nachtduik alleen maar moet douchen en gaan slapen en geen tanks moet vullen en dergelijke doe ik hem.

We zijn op onze gebruikelijke plaats voor de nachtduik en weten dat er relatief weinig te zien is. Ik krijg 4 mannen mee die in buddyteams samen duiken maar wel nog controle nodig hebben en we hebben 1 van onze beste nachtduiken ooit. Baby krokodilvissen, plural branchs, white tip reefsharks, cuddlefish, noem maar op en we hebben het gezien. Maximum tijd voor een nachtduik is 45minuten ongeacht hoeveel lucht je nog over hebt, dus na 40 minuten breng ik de heren terug naar de lijn van de boot voor onze 5 minuten safety stop. Met tegenzin volgen ze want er is nog zoveel te zien! Terwijl we op een diepte van 5m hangen schijnen we nog rond met onze pillampen om de haaien te zien die er rondzwemmen.

En dan, uit het niets, komt mijn favoriete zeedier voorbijgezwommen, een 4m grote Manta ray zweeft heel langzaam net onder ons door, draait even om en kijkt naar ons en zwemt weer verder. Je kan niet praten onder water maar je hoort ons wel alle 5 schreeuwen van blijdschap door onze regulator. En blijkbaar zijn wij ook de enige 5 die de manta ray gezien hebben. Niemand anders van de duikers of crew zijn hem tegengekomen. Kirin is stikjaloers want dit was normaal gezien haar nachtduik. Dus heel blij kruip ik na de nachtduik mijn bed in na een drukke dag voor de welverdiende slaap.

Woensdag weer een drukke dag voor de boeg maar wel mooie divesites. We stoppen ook bij Codhole waar we de potato cods eten geven. Deze vissen kunnen wel 2m lang worden en zijn heel vriendelijk. We doen er twee duiken en bij de tweede duik zie ik iets liggen op het koraal, ik zwem ernaartoe en kom tot de conclusie dat het een haaientand is. En een grote nog wel. Meenemen die handel! Ik ga er een kettinghanger van maken. Mooi souvenier van het Great barrier Reef en ik kan tenminste met zekerheid zeggen dat het een echte is en zelf gevonden. De grote van de tand verontrust de kapitein wel een beetje want dit wil zeggen dat het ook van een grote haai komt die meestal niet zo vriendelijk is. We zoeken het op op internet via tand identificatie en komen tot de conclusie dat deze van een Bullshark is die nu niet bepaald om hun vriendelijkheid bekend staan. En dit is dan op 100m van de boot gevonden op een plaats waar we elke week komen…. ach ja was mijn laatste keer dus ik zal die haai zeker niet meer tegenkomen.

In de namiddag zitten we bij Dynamite pass. Een van mijn favoriete duiken want het koraal is er heel mooi, heel veel te vinden en een driftduik is altijd fijn. Gedropt worden door de tender en dan gewoon in het water hangen, vooral niet zwemmen want de stroming voert je vanzelf terug naar de boot. Als ik mijn duikers naarboven breng staat de kapitein al op ons te wachten. Wij zijn de laatste die zelf terug aan boord stappen en de rest wordt met de tenders opgehaald. Reden: er komt een storm recht op de boot af en moeten zo snel mogelijk vertrekken willen we niet dat de boot op het rif eindigd. Alle hens aan dek dus…. maar alles verloopt prima en na een kwartier zijn alle duikers weer aan boord.

Woensdag is barbecue avond en normaal gesproken mijn late avond weer maar de hostess had medelijden met mij om weer zo laat op te blijven dat zij mijn avond overneemt. En daar ben ik de volgende dag heel blij om aangezien het weer 2u is geworden.

Donderdag wisselen de passagiers en ook de kapiteins. Tony gaat naar huis en Cameron komt aan boord. Voordat Tony weggaat komt hij afscheid nemen en me bedanken voor het goede werk en als ik terug wou komen ik zeker moest bellen! Altijd fijn om te horen toch?

In de voormiddag maken we de boot dus klaar voor de nieuwe passagiers,’s middags hebben we een meeting met Cam en die verteld ons dat er een monsoon op komst is (iets minder sterk dan een tyfoon, maar nog steeds met 30 knopen wind en veel regen) en dat we niet naar Osprey Reef gaan. Geen laatste sharkfeed dus heel jammer maar in dat weer wil je ook echt niet naar daar. In plaats van Noordoost te gaan, gaan we Zuidoost op plaatsen waar we zelden komen tenzij het dit weer is en waar er geen kettingen klaarliggen om de boot vast te leggen. Dit wil zeggen dat er elke keer 2 crewleden moeten inspringen en stalen kabels rond het koraal moeten leggen waar we de boot aan vast kunnen maken en die het hopelijk ook houden.

Maar eerst hebben we op donderdag 2 orientatie duiken met de nieuwe passagiers om te zien wat ze kunnen. Ik krijg Elliot mee, een man van 67, en Don en Colleen, een typisch amerikaans koppel van achteraan de 50 die op huwelijks reis zijn.

Terwijl we in het water springen zegt Colleen dat Don een beetje doof is en dat ik luid tegen hem moet praten. Nu dat heb ik geweten ook, hij zinkt als een baksteen, zit dan beneden te wachten, kijkt de verkeerde kant uit en is verbaast dat hij er alleen is en draait dan om en zwemt de verkeerde richting uit. Mijn tankbanger helpt niet want aangezien hij doof is hoort  hij het toch niet. Elliot heeft ook gehoorproblemen en een eigen wil dus ik spendeer mijn hele duik om achter die twee aan te zwemmen voor een beetje aandacht te krijgen omdat ze ook wat oefeningen onder water moeten doen zodat we zien wat ze kunnen. Nogal belangrijk als je een storm gaat invaren. En ja dan kom je nog al eens gefrustreerd uit het water.

Alles bij mekaar genomen is het een succesvolle dag, op de regendouche na dan…. Wel mijn late avond en 2 van de partyanimals zijn aan boord gebleven maar die krijg ik dan toch om middernacht in hun bed.

Vrijdagochtend begint het dan.Bij de eerste duik springen Nick en Thibault het water in om de stalen kabel rond het koraal te bevestigen en om 7u springen alle duiker s het water in voor de eerste duik. Ik sta op uitkijk. Een half uur in de duik zie ik dat de lijnen opeens slap worden en ik alarmeer de kapitein en de mates over de radio. Probleem: de stalen kabel is los en we drijven van het rif af 23 personen nog in het water….. we leggen de boot voor anker verder van het rif af en sturen de 2 tenders het water in om de mensen op te pikken als ze boven komen. De meeste komen heel verbaasd boven als ze zien dat de boot niet meer op de plek is waar ze die het laatst gezien hebben, maar iedereen komt zonder problemen aan boord. Ik verkleumt van de kou aangezien ik meer dan een uur in 30knopen wind en regen heb gestaan.

De wind en de regen blijven maar in de namiddag gaat alles wel goed met de stalen kabel. De duikers mogen in de namiddag zelf kiezen wie ze als gids willen volgen en ik zit weer opgescheept met team potdoof ;-( en dat op duikplaatsen waar ik zelf nog nooit geweest ben. Mijn onderwaternavigatie is ook nie alles geef ik eerlijk toe…. maar wonder boven wonder ben ik nog  maar 1 keer verloren gezwommen en zelfs toen niet ver uit de richting. ’s avonds weer een nachtduikje en weer klaar voor bed.

Zaterdagochtend wordt ik wakker met felle oorpijn. Door de regen en de wind van de afgelopen dagen dus een oorontsteking opgelopen en dit wilt zeggen: niet duiken. De hele dag sta ik dus op uitkijk of werk op het deck. Saai maar het kan niet anders, liever vandaag niet duiken dan morgen want morgen gaan we naar Steve’s bommie en daar is altijd veel te zien. “s avonds weer late avond doen en lig pas weer rond middernacht in bed.

Zondag voelt mijn oor al veel beter aan, maar heb er een zware verkoudheid bovenop ;-( Jammer dan maar wel zeker duiken voor mij vandaag. Ziek of niet, laatste duiken op het GBR en die wil ik zeker niet missen. De eerste sta ik weer op uitkijk en ga bij de tweede duik met Elliot duiken op Steve’s Bommie, Steenvissen, Lionfish, Wobbygong sharks,…..hier doen we het voor 😉 Duik drie werk ik op het deck en de laatste duik mag ik er weer inspringen en ik vind een paar baby cuddlefish. En dan zit het erop. Niet meer duiken voor mij voor de komende tijd…….wel heel jammer maar ja het moet nu eenmaal even zo.

Aantal duiken in totaal gedaan op het Great Barrier Reef: 128 + 31 current checks

Foto’s van deze geweldige dieren onderwater hebben jullie al genoeg gezien denk ik….

En dan nu: tijd voor boerin te spelen 😉

Gisteren vrijdag 25 januari heb ik een farm gevonden die druiven teelt en waar ik de komende 3 maanden moet gaan plukken, Betaald per doos die je plukt dus maar proberen om er niet te veel in mijn mond te laten verdwijnen dan…. Vandaag vlieg ik in de late namiddag naar Melbourne en daar moet ik op de luchthaven wachten tot morgenvroeg om door naar Mildura te vliegen….. Ik wou wel een hostel boeken maar aangezien het Australia day is vandaag (nationale feestdag) is alles volgeboekt en aan een hotel 199$ betalen voor 6 uurtjes vind ik ook overdreven. Ach ja zou nu ook niet de eerste keer zijn dat ik de nacht op een luchthaven doorbreng. Iedereen in Belgie is wakker als het hier nacht is dus jullie kunnen mij allemaal gezelschap houden 😉

Volgende week weer voor de eerste Boerenblog 😉

Saartje

Het Dilemma

Geplaatst: 29 december 2012 in Uncategorized

Weer meer dan twee weken verder dus tijd voor jullie weer op de hoogte te stellen.

Ondertussen heb ik er mijn eerste week al divemaster opzitten. Eindelijk elke dag duiken in plaats van binnen te zitten en schoon te maken, HEEEEEERRRLLLIIJJJKK. Het heeft natuurlijk ook zijn nadelen, zoals elke job wel heeft. Bijvoorbeeld kregen we de tweede helft van de week 2 chinezen aan boord. Aziaten en water is geen goede combinatie!!!! Met als gevolg dus dat de dikste van de twee (en met dik bedoel ik ook echt dik) zonk als een baksteen van zodra hij het water insprong. Niet goed aangezien wij gaan duiken waar het koraal even 1000 meter naar beneden gaat…… De oplossing: elke duik dat Mr. Wong ging duiken er eentje van ons mee moet om hem letterlijk vast te houden zodat hij niet naar beneden zonk en/of opeens de hoogte inschoot wat nogal gevaarlijk kan zijn in de duiksport. Nu moet ik wel zeggen: heel vermoeiend hoor met Mr. Wong duiken, licht is hij niet en van zwemmen heeft hij nog nooit gehoord, just go with the flow, niet gemakkellijk als er geen stroming staat. Ik ben na 40 minuten dan ook uitgeput en nog nooit zo blij geweest dat iemand zo snel zijn lucht verbruikt! Moet wel want door die inspanningen ben ik ook snel door mijn lucht. Verliest Mr. Wong tijdens de allerlaatste duik van de week ook nog eens zijne camera, ik zie de camera de diepte ingaan en Mr. Wong dacht dat het een goed idee is om erachteraan te gaan en laat zich dan maar weer zakken als een baksteen met zijn luchtmeter die al in het rood staat……..neeeeeeeee, geprobeerd hem uit te leggen dat het beter is om terug naar de boot te gaan en zelf terug naar beneden gaan om de camera te gaan zoeken. Gelukkig wist ik precies waar die lag zodat ik niet lang moest zoeken. Alles bij mekaar weer een gezellig maar zeer vermoeiend weekje, ook omdat mijn instructor Libby aan boord is en trots was op mij om mij ook effectief als een divemaster te zien werken.

Op maandag 24 december komen we weer aan land en ik kan niet snel genoeg in bed liggen, waar ik dan ook de hele namiddag heb geslapen. ’s avonds word ik wakker en is er een meisje op de kamer die Arnoek heet, van nederland komt maar vroeger haar middelbaar in Heusden-Zolder heeft gedaan. Wel een toffe meid en ze gaat mee als we samen met de collega’s iets gaan drinken. We eindigen weer in de Woolsheds (als je de avond in de Woolsheds eindigd weet je eigenlijk dat je al een straatje te ver bent gegaan) Nu ja alles gaat vandaag wegens kerst om middernacht dicht en 1 keer om de twee weken is niets te veel vind ik. Alhoewel ik het beter niet had gedaan. Thibault (franse collega) zat ergens achter een meisje aan, Arnoek aan de bar drankjes halen en ik op de dansvloer waar er een vrouw naar me toe komt. Ze zegd alleen ” I think your beautiful” en gaat weer weg. Arnoek is terug met de alcohol en die vrouw staat ook opeens weer naast mij en doet teken dat ik haar op de mond moet kussen. Ieuw, jakkes, nee, wat denkt die wel?? maar aangezien ik niet reageerde nam ze het heft dan maar in eigen handen, greep mij vast en probeerde mij te kussen….. Ik mag dan wel allang weer vrijgezel zijn maar ik ben nog altijd niet voor de vrouwen. Iedereen stond erbij, keek er naar en kwam naar me toe achteraf dat ze het erg voor mij vonden. Zoals ik al zei, eens in de Woolsheds beland ben je al een straatje te ver, Thibault kunnen we niet meer vinden dus tijd voor terug naar huis te gaan. Het is ondertussen toch al 23u30…….

De rest van de week is er niet veel gebeurd, tenzij jullie een korte beschrijving willen horen van alle boeken die ik gelezen heb en films die ik gezien heb. Aangezien het hoog tijd is voor wat geld te sparen probeer ik dan ook zo weinig mogelijk uit te geven wat in Australia nog niet zo evident is. Eten moet je toch dus tel al maar rond de 350 dollar voor eten en drinken alleen voor een hele week…. dan overnachting nog betalen…..blijft niet meer zoveel over van een weekje hard werken ;-( Het word ook hoog tijd dat ik iets ga doen voor mijn tweede jaars visum en daar komt het dilemma dan! Voor diegene die het niet weten, voor een tweede visum moet je hier 3 maanden farmwork doen. Dit wil zeggen drie maanden fruitplukken en dergelijke. Niet het favoriete werk van mensen maar daarom dat ze hier die regel hebben ingevoerd. Het plan is om een farm te zoeken waar ik mijn farmwork kan doen in de weken dat ik vrij ben. Mijn salaris dus kan sparen en hopelijk ietsje extra kan verdienen. Meestal doe je een week werk voor gratis eten en onderdak. Probleem is dus om een farm te vinden waar ik om de week een beetje kan werken. Ik weet dat Tania en Steven die op Spirit of Freedom hebben gewerkt dit zo hebben gedaan dus ik heb hun al gemaild maar die hebben weinig internet verbinding aangezien zij nu liggen te luieren in New Caledonia….. Lisa, een nieuwe collega, wist ook ergens een farm maar na 5 smsjes heeft ze me nog steeds geen gegevens doorgegeven. En van Tania en Steven hoor ik ook niets terug……

Hoe graag ik mijn werk ook doe en er nog niet weg wil, wil ik ook niet wachten tot mijn laatste maanden om mijn farmwork te doen dus dat is zo een beetje het probleem nu. Langs de andere kant zit ik al 6 maanden in dezelfde stad (waarvan ik de stad wel moe ben maar het rif nog niet) en ik kwam in eerste plaats wel voor iets van Australia te zien en niet enkel in Cairns te blijven. Buiten mijn paar korte tripjes heb ik dan ook nog niets van Australia gezien. Toen ik hier kwam waren er twee dingen die ik heel graag wou doen. 1 was gaan duiken op het Great Barrier Reef en het 2de was leren surfen. Nu heb ik het eerste wel ten volle al gedaan and still love it maar het kriebelt langs de andere kant toch ook weer. Mijn eerste week in Sydney was super (ondanks het weer toen) en was toen jaloers op de job van Karin (een hollandse die in het reisbureau werkte waar ik de rondtrip in Sydney geboekt had) want zij spendeerde deels op kantoor en de andere dagen moest ze dan mee met de backpackers (zoals ik toen) om hun rond te leiden en fijne dingen te doen. Ik heb nog steeds contact met haar en ze heeft mij herhaaldelijk gezegd dat ze mij graag wil aanbevelen bij haar baas maar dat ik eerst zelf de oostkust moest afreizen zodat je weet waarover je praat als je een tour verkoopt, wat ook niet meer dan normaal is.

Dus kort samengevat: blijven werken als divemaster op het great barrier reef OF ontslag geven, farmwork doen en dan de oostkust afreizen?? Tips zijn welkom in  ieder geval! 

Maandag morgen 31 december vertrek ik weer voor een weekje werken. Nieuwjaar wordt dus op de boot gevierd alhoewel ik het betwijfel of we het gaan redden tot middernacht aangezien we weer om 5u30 opmoeten en onze eerste duik van het jaar om 7u ’s morgens al gaan doen. Het is deze week nog meer speciaal aangezien ik mijn 100ste duik op het great barrier reef ga doen! (dit moet normaal naakt dus sssshhhhtt niet aan mijn collega’s verklappen, ik ga het toch stilletjes laten passeren 😉  ))

Ik wens iedereen alvast een heel Gelukkig Nieuwjaar, vier het goed en we spreken mekaar weer in 2013!

Saartje