Back to the beginning

Geplaatst: 18 juli 2013 in Uncategorized

Sydney!!

Een jaar later weer terug op de plaats waar het avontuur begonnen is, maar zeker nog niet eindigd! Na 12 maanden is dit een beetje een speciale blog, om de eerste verjaardag Down under te vieren. Wat doe ik hier in Sydney? Ben er ondertussen al een maandje en werk nu voor een reisbureau voor backpackers. Jaja de tourist wordt de reisagent. Beetje grappig wel dat ik veel dingen verkoop waar ik zelf nog niet ben geweest maar doordat ik deze job doe ga ik ook de kans krijgen veel van Australie te zien en gratis nog wel 😉 (en zelfs Nieuw Zeeland) Sydney op zich vind ik maar niets. De stad is veel te groot voor this Beachgirl. je loopt letterlijk verloren tussen de miljoenen mensen. Ach ja het werk is superfijn en ze hebben mij al verplaatst naar het kantoor in Bondi Beach. Momenteel woon ik nog in het centrum van de stad op 15min wandelen van het Sydney Opera House maar ga wel zoeken naar een appartementje met Beachview 😉

Ik weet dat ik ook niet zo heel veel foto’s heb gepost het afgelopen jaar maar heb mij ook bezig gehouden met filmpjes te maken onderweg. Gewoon omdat ik vind dat video veel meer zegt dan foto’s. Bij deze dus kan je via de link hier beneden het filmpje bekijken van een aantal van de hoogtepunten hier in Australie dit jaar. Laat zeker de reacties horen want ga dit voor het komende jaar ook doen.

Filmpje gaat over: werken en trainen als divemaster op T6, werken op Spirit of Freedom met de wekelijkse sharkfeed, Daintree rainforest – Didgeridoo at Cape Trib – zwemmen in Josephine watervallen – Whitsundays – Magnetic island – Skydive the beach – op weg naar werk zonsondergang – de Farm – Melbourne – Great Ocean Road

en dan het vervlolg volgend jaar 😉

Veel kijkplezier en sorry voor de slechte kwaliteit van de filmpjes…..wordt hopelijk verbeterd.

http://www.youtube.com/watch?v=YSRPvGU7Xmo

Groetjes,

Saartje

Om 2u ’s nachts kom ik in Darwin aan. Taxi richting hostel en Tom, De Bruggeling van in Mildura, staat al op mij te wachten. Even bijkletsen en bagage naarboven brengen. Aangezien ik er net een vlucht heb opzitten en nog niet moe ben gaan we snel even een drankje doen. Rond een uur of 5 dan toch maar eens naar bed gaan en morgen uitslapen.

De dag erna zie ik ook Amber, een Engelse die ook mijn voormalige kamergenoot in Mildura was, zij is blij weer even een bekend gezicht te zien en vraagt of ik het erg vind als zij van hostel verhuisd en bij mij op de kamer komt. ‘S avonds gaan we onder ons twee stappen. We belanden in Shenanigan’s waar een live band aan het spelen is. Het is dan wel geen “Outback” maar een iets softere versie van rock en we amuseren ons goed. Wel jammer dat de drankjes weer zo duur zijn….. 7 dollar voor een biertje en 9 dollar voor een glas wijn of malibu cola…… ;(     (dit is ook de enige keer geweest in mijn hele tijd in Darwin dat ik op stap ben geweest!! goedkoper om een fles wijn te kopen en die thuis op te drinken)

Eerst even een raar fenomeen hier in Darwin verklaren….. Nu is het zo dat overal ter wereld en meer vrouwen dan mannen zijn toch??? Nu aan al mijn vrijgezellige vriendinnen: maak da ge in Darwin zijt daar hebt ge ze voor het uitkiezen en de competitie is daar heel groot, als ge er daar gene vind dan weet ik het ook nie meer, ge moet er wel de lelijke die proberen er ook bij pakken.

In Darwin is de ratio dus 7 mannen voor 1 vrouw! Maar geloof mij, het wordt heel irritant, vooral als je gewoon een leuke avond wilt hebben…. en die mannen intereseren zich er niet aan als er al iemand anders aan het proberen is hoor……Dus om 3u had ik er schoon genoeg van en ben ik terug naar de hostel gelopen…..

Geen man tegen teveel ineens…….claustrofobisch!

De dag erna is katerdag dus relaxen aan de lagoon, net zoals in Cairns kan je hier niet in de zee zwemmen vanwegen krokodillen….Stranden genoeg maar niemand die eens een plonsje waagt, vandaar de uitvinding: zwembad naast de zee…. Morgen is het tijd om werk te gaan zoeken…..

Zo gezegd zo gedaan, met een hoop CV’s loop ik de hostel uit en ik had mij laten vertellen dat het makkelijk was om in Darwin werk te vinden.
Tom werkt in de keuken van een asielcentrum en vind het zonde dat er zoveel eten wordt weggegooid dus hij brengt ons elke avond eten mee voor de volgende dag, en dat is nog eens geen slecht eten.

Maar missie werk vinden is dus niet zo simpel, Na 4 dagen solliciteren krijg ik nog steeds hetzelfde te horen: sorry, we hebben niemand nodig over een paar weken begint het echte hoogseizoen hier pas…. Ben ik vet mee……

Uiteindelijk ga ik naar Cullenbay en mag er een try-out doen voor een restaurant dat op een kleine pier aan de haven ligt…….(klinkt het bekend?) dus op vrijdag zullen we zien, ze zeiden er wel bij dat het enkel voor de weekends ging zijn aangezien het hoogseizoen nog niet was begonnen.

Ondertussen vind ik ook nog werk bij een reisorganisatie, althans zo stond het in de krant vermeld, daar aangekomen bleek het dus om Timeshares te verkopen te gaan.

Nu betaalde ze een wekelijks vast bedrag waar mee rond te komen viel + commissie op wat je verkoopt, er moet een week opleiding gedaan worden die ook betaald is…..

Beter dan niets en tenminste kan ik rondkomen van het vast salaris en dan proberen het restaurant werk te doen in Cullenbay. Nog drie dagen vrij vooraleer de opleiding begint.

Het werk in het restaurant viel goed mee, het is nu ook wel niet de eerste keer dat ik het doe maar toch altijd anders om met een nieuw computer en kassa systeem te werken en elke baas wilt zijn bediening anders dus…. na drie uurtjes werken sturen ze me naar huis, einde van de trial…..De betaling werd volgend weekend geregeld als ik terugkwam, maar je kan het al raden zeker……

Aan de opleiding voor de Holiday club (timeshare) beginnen we met 4, na dag 1 valt er al eentje af, dag drie zit ik er nog alleen….. aangezien ik nog steeds niets anders heb zal ik dit wel even moeten doorbijten,….maar de collega’s zijn aangenaam en de sfeer is goed.

Ondertussen heeft Amber een housekeeping job gevonden in een hotel en haar baas had voorgesteld dat we daar gratis mochten logeren vooraleer we konden intrekken in het appartement van vrienden van hun wat ons de helft per persoon kost als wat we in de hostel betalen… een half uurtje wandelen van de stad is dan weer goed voor de lijn.

Op zaterdagavond moet ik een cursus Financial Advise leren voor mijn examen op zondag…. Wie heeft er in godsnaam examens op zondag uitgevonden??????

In die cursus moet ik 150 vragen oplossen en dat gaat dan wel gepaard met een fles wijn…… Mijn engels mag dan wel goed zijn maar wiskunde is nooit mijn sterkste punt geweest en al die financiele termen klinken als chinees in mijn oren…. kost me dan ook tot 23u vooraleer ik alles heb gedaan (min de plons in het zwembad van 20u tot 21u wegens te warm) De fles wijn was ook leeg toen ik bij hoofdstuk 14 kwam en had er nog twee te gaan….

De dag erna wordt het als eerste verbeterd en ik had maar 5 vragen fout beantwoord en 3 die ik had overgeslagen omdat ik er echt niets van snapte…….. toch nie slecht dan…. Maar het ergste was dat ze mijn papieren kapot scheurde en ik weer een nieuwe hoop vragen voor mijn neus kreeg…

Na mijn examen weer naar het hotel, spullen inpakken en naar ons appartement verhuizen.

De jongens die we de avond ervoor hebben leren kennen in het hotel zijn zo vriendelijk om ons met hun auto te brengen. Van daaruit meteen door naar Mindilbeach waar er een avondmarkt is, maar we stoppen eerst nog in de bottleshop, paar ciders mee en we planten ons neer op het strand met de drank en eten van de markt…jammer van die zandvliegen want de dag erna staan Amber en ik onder de beten…

’s avonds rond een uur of 11 komen we terug in het appartement, we doen het licht aan en zien een dikke rat in de woonkamer lopen…..IEUW….. Amber loopt de slaapkamer in met de deur op slot en weigert eruit te komen zolang de rat er nog is… Huisbaas gebeld en die meld ons doodleuk dat hij weet van het probleem maar nog geen tijd heeft gehad om vergif te leggen of vallen te zetten….De jongens maar terug gebeld en de anti-ratbrigade komt terug om een poging rattenvangen te doen…wat natuurlijk is mislukt…. aangezien Amber nog in de kamer zat hebben we haar wijsgemaakt dat de rat weg was. Wat ook zo was want die zat in een spleet onder de afwasmachine…

Maandag en dinsdag relaxen en dinsdag krijg ik dan ook eindelijk goed nieuws te horen.

Ik ben aangenomen in een reisbureau (een echt deze keer) maar moet er wel weer voor naar Sydney…..Voordelen om daar te gaan werken zijn: Ze verkopen tours die speciaal voor backpackers gemaakt zijn en die je van het bedrijf uit van tijd tot tijd moet gaan meedoen zodat je weet wat je verkoopt, ze hebben kantoren over heel australie dus je kan makkelijk een overplaatsing aanvragen en ze sponsoren als je je werk goed doet! keuze snel gemaakt dus bye bye Darwin en donderdag op weg naar Sydney,… alleen jammer dat ik de zon weer een tijdje ga moeten missen ;-(

Snel weer meer over Sydney!!!

Saartje

Vrijdagmorgen kom ik aan in Melbourne….Na een lange nacht bus de trein nemen van Southern Cross station naar Flinders street en dan een stukje naar de hostel wandelen die net naast het politiebureau ligt. Inchecken kan pas ’s middags dus bagage achterlaten en een beetje in de stad gaan wandelen. Nadat ik ingechecked ben toch maar even een dutje doen aangezien ik niet veel op de bus heb geslapen…..

’s Avonds heb ik afgesproken met Jordan, hij werkte samen met mij op Spirit en is ook toevallig voor 1 dag in Melbourne. Wel fijn om weer bekende mensen te zien. De dag erna heb ik afgesproken met Aude, een frans meisje die ik heb leren kennen in de hostel in Mildura, zij werkt momenteel als au pair in Melbourne. Samen verkennen we de stad een beetje en gaan naar Victoria Markets, Beetje zoals de turkenmarkt bij ons maar dan veel groter en veel duurder. Hele mooie handtas gezien maar voor $129 mag die toch mooi blijven hangen. ’s avonds kruip ik vroeg mijn bed in want ik heb een tour geboekt naar de Great Ocean Road en die vertrekt om 7u15 al.

Meestal als je hier een tour boekt ben je gemiddeld tussen de $150 en $200 per dag kwijt. De hostel had deze in special en voorziet 2 tours inclusief lunch voor $175. Aangezien ik nie echt een stadsmens ben, het een beetje moe ben om door de stad te lopen en toch iets wil zien heb ik deze dan maar geboekt en het was echt de moeite!

Maandagochtend vertrekken we dus met een 20-tal personen richting Great Ocean Road, Het is een eindje rijden naar daar en de Great Ocean Road is zo een 250km lang waar wij er vandaag een 200km van doen. Op de bus zit Marjolijn, een hollandse die hier een paar weken aan het rondtrekken is en waar ik ondertussen een levensverhaal van heb gehoord! En Joanna, een Portugese, en die hare mond heeft ook niet stil gestaan. Hele mooie natuur alleen jammer van de koude wind en regen.. Onderweg legt de tourgids ook dingen uit en aangezien de ramen bedwasemd zijn wordt de airco(!) aangezet zodat we toch uit het raam kunnen kijken… bevriezen dus. De allerlaatste stop ben ik er niet meer uitgeweest (wat enkel een strand was wat ze gingen bezichtigen) wegens veeeeeel te koud…..de warme chocomelk en koffie gingen er anders goed in, net zoals de barbecue lunch die we ’s middags kregen en aangezien het al een aantal maanden was geleden dat ik nog vlees heb gegeten heeft die zeker goed gesmaakt! ’s avonds komen we rond 19u30 terug en die warme douche heeft zeker deugd gedaan, spijtig voor sommige die stonden te wachten maar ben er zeker een uur blijven onderstaan, daarna tijd voor bed want morgen gaan we naar Philip Island. Morgen zelfde Tourgids, Greg, en Joanna de Portugese gaat ook weer mee. Marjolijn had enkel voor 1 dag geboekt.

Beetje langer mogen slapen vandaag en vertrekken pas om 9u45 richting Philip Island. Wel heb ik een goede verkoudheid opgelopen van gisteren en voel mij dus niet 100%. Zal goed helpen om weer een hele dag in de regen en wind te gaan staan want alles is weer buiten vandaag. Onderweg naar Philip island maken we nog een paar stops, de eerste is een koala reservaat. Jammer om deze dieren opgesloten te zien zitten, gisteren hebben we ze onderweg in het wild gezien… Hier moet je $10 betalen om ze voor 2 minuten te mogen aaien en om een foto te maken. Aangezien die beesten stinken van eucalyptus te eten ben ik er niet zo happig op om die eens een aai over hunne bol te geven… beetje verderop lopen de kangoeroes en wallabies die uit je hand komen eten, deze mogen tenminste vrij rondlopen hier op het terreinen als je niet oppast trekken ze het eten uit je handen. Op het sanctuary krijgen we onze lunch, boterhammen in driehoekjes gesneden, wel wat anders dan de barbecue die we gisteren kregen…… Terug de bus in en op naar de volgende stop: meer koala’s……. deze keer een plek waar ze gekweekt worden… hier mogen ze wel vrij rondlopen, lees hoog in de bomen op een tak zitten want die beesten slapen 20uur per dag…. De derde stop is een Boerderij op Churchill island waar ze je laten zien hoe schapen geschoren worden, wat whip cracking is (leren omgaan met een zweep) en hoe ze schapen en kalkoenen bijeendrijven met border collies. Daarna gaan we verder naar eindelijk Philip Island. Philip Island staat bekend om de kleinste pinguins ter wereld. Ze zijn 30cm groot en hebben blauwe veren. Reden waarom de mensen ernaartoe gaan is om te zien hoe ze ’s avonds aan land komen om in de grond te kruipen om de nacht door te brengen Jammer genoeg mochten we geen foto’s maken omdat de flash de pinguins verblind. Dus net na zonsondergang staan we kou te lijden en in de regen op het strand, maar ik moet wel zeggen tis eens iets anders om 2000 pinguins in groepjes aan land te zien komen. Als er eentje toch schrik krijgt loopt die hele bende terug het water in om het een minuut later opnieuw te proberen. Zijn ze eindelijk dapper genoeg houden ze hun lichaam in een hoek van 90 graden en proberen dan te spurten over de rotsen uit, waar er regelmatig wel eens eentje letterlijk op zijn gezicht gaat. Als er al een deel aan land zijn begint het lawaai, het is broedseizoen dus of mama of papa blijft in het nest maar diegene die “thuiskomt” moet dan wel even zijn verhaal van de dag kwijt, Als je dan rondwandeld op Philip Island zie je ze ook per 2 of 3 voor het nest staan en lijkt het inderdaad of ze tegen mekaar aan het praten zijn. Rond een uur of 7 vertrekken we terug richting hostel en komen rond 22u weer terug. Greg, onze tourgids heeft morgen een dag vrij en vraagt of Joanna en ik zin hebben om mee te gaan lunchen. Aangezien wij nog niets gepland hebben voor morgen is dat dus bij deze gedaan.

Nog steeds goed verkouden zie ik Greg en Joanna om 12u30 voor lunch. Greg zegt dat hij de drank betaald als wij het eten betalen onder ons twee en de wijn vloeit rijkelijk! Moet zeggen ik heb mij tenminste een paar uurtjes beter gevoeld! Op het menu staat Kangoeroe steak, kip risotto en als desert kaasschotel en cake….heeft lekker gesmaakt maar voelde mij toch en beetje schuldig toen Greg bijna 300 dollar moest afrekenen voor de drank. Joana en ik elk 50 dollar voor het eten….. ach ja hij wou het zelf dus….. ’s avonds eet ik samen met Joanna nog iets kleins en ga vroeg mijn bed in, morgenvroeg uitchecken en tijd om naar Darwin te gaan, daar is het tenminste lekker warm en geraak ik hopelijk snel van die verkoudheid af.

Voor de foto’s kunnen jullie weer terecht op facebook en tot snel met verslag uit Darwin!

Saartje

Back to having fun

Geplaatst: 20 mei 2013 in Uncategorized

Eindelijk is het dan zo ver!

Na drie maanden werken op de boerderij, bonen inpakken, onkruid uittrekken en zelfs sla planten heb ik eindelijk alle dagen gewerkt die ik nodig heb om mijn tweede visum te krijgen dus hoog tijd om weer verder te trekken en weer wat plezier te maken.

Het werken op zich vond ik niet zo erg, buiten het feit dat het heel saai was,maar ben de hostel hier wel kotsmoe! In Mildura was absoluut niets te doen en na een tijdje was ik het zo beu om constant tussen zatte mensen te zitten want dat is het enige wat ze hier doen buiten werken, drinken.

Ikzelf heb wel het geluk gehad een paar lokale mensen te leren kennen die regelmatig gingen wakeboarden en waterskieen, maar verder heb ik hier dus helemaal niets gedaan buiten werken en veel films kijken om geld te kunnen sparen.

Wel heb ik hier een paar mensen leren kennen waar ik goed mee overweg kon en die nu op diverse plaatsen in Australie zitten maar waar ik zeker nog eens mee ga afspreken!

De eerste daarvan is Jordan die second mate was op Spirit of Freedom en Aude, een frans meisje die nu als au pair werkt in Melbourne.

Donderdag ga ik met de bus en trein naar Melbourne en we gaan volgend weekend samen de stad verkennen.

Wat ik zeker wil gaan doen in Melbourne is Ramsey street opzoeken (voor de neighbours fans)

Pinguins kijken in het wild (jaja die lopen hier blijkbaar ook rond) en de stad een beetje

verkennen. Lang ga ik niet in Melbourne blijven. Momenteel begint het hier heel koud te worden (van de week was het maar 4 graden ’s morgens, ben dat niet meer gewoon) en in plaats van winterkleren te kopen die ik dan weer mee moet slepen denk ik dat ik beter mijn geld kan geven aan een vliegtuig ticket richting noord Australie en de zon… Het zou zonde zijn om gewoon naar de luchthaven te gaan in Melbourne en onmiddellijk het vliegtuig pakken..dus vandaar een paar daagjes rondlopen nu we er toch zijn.

Dus vanaf nu hoop ik weer interessante dingen te beleven die jullie dan weer op mijn blog kunnen lezen en foto’s kunnen zien op facebook.

Commentaren mogen natuurlijk ook altijd gepost worden. Zo kreeg ik vorige week een email via mijn blog van een Amerikaan in Texas die het geweldig vond wat ik allemaal deed en zei dat hij mijne blog al een tijdje volgde…. Ik ken wel niemand in Texas maar vind het toch straf dat die dan zo goed nederlands kan lezen……..

Goodbye Mildura and Hello Melbourne!!!!

Op naar de boerderij

Geplaatst: 3 maart 2013 in Uncategorized

 

Zaterdag 26  januari 2013

 

Het is heet in Cairns, mijn laatste dagje hier vooraleer ik om 18u35 het vliegtuig richting Melbourne neem.

Namiddag spreek ik nog af met Tania en gaan we iets drinken en Jack (onze kok van SOF) stuurt een sms met de vraag of ik een lift naar de luchthaven nodig heb. Jack is een beetje raar (om niet te zeggen heel raar) maar het spaart mij geld uit dus…

Gisteren avond heb ik van de andere vrienden in Cairns afscheid genomen maar Kirin, onze japanse instructor, wilt met alle geweld mee naar de luchthaven om mij af te zetten.

Bagage wordt ingecheckt, backpack weegt 19kg en mijn duikmateriaal 24kg….. veel gewicht om mee te slepen, maar mijn duikmateriaal heeft teveel gekost hier en is beter dan het materiaal wat ik in Belgie heb om zomaar achter te laten.

Afscheid nemen van Jack en Kirin en dan is het bye bye Cairns.

Probeer wel een beetje te slapen op het vliegtuig. Het is maar 3,5uur vliegen naar Melbourne en mijn volgende vlucht naar Mildura gaat pas de volgende ochtend, maar er was geen 1 hostel vrij in Melbourne wegens nationale feestdag en moet ik de nacht op de luchthaven doorbrengen. Dat zou ook niet de eerste keer zijn dus zo heel erg vind ik het niet.

Om 23u kom ik aan in Melbourne, mijn valies met mijn duikmateriaal is aan ene kant gescheurd maar er is niets uit. Dan maar naar de vertrekhal van binnenlandse vluchten en een slaapplaatsje zoeken. Ik ben zeker niet de enige die er blijft overnachten en de bankjes zijn al snel bezet. Toch nog een bankje kunnen bemachtigen en blij dat ik een slaapzak heb want komende van in de 30 graden is 17 graden na 7 maanden verrekkens koud.

zondag27 januari 2013

Weinig geslapen  en om 5u30 al klaarwakker dus maar eens kijken of ik mijn bagage al kan inchecken en gelukkig kan dat al. Moet ik daar al nie meer mee slepen. om 8u35 vertrekt de vlucht naar Mildura en val onmiddellijk in het vliegtuig in slaap. Het is maar een uur vliegen dus een kort dutje en we landen in Mildura waar het gelukkig weer 29 graden is. Ik bel Eva die is opgegeven als contact persoon hier en ze zou mij  moeten komen ophalen op de luchthaven maar er wordt niet opgenomen. Ik bel Harvest Hoppers die mij hiernaartoe hebben gestuurd maar aangezien het zondag is, is het kantoor ook niet open.

Er staat een meisje langs mij die een taxi richting ziekenhuis gaat nemen en volgens de taxi chauffeur ligt mijn bestemming op de weg en stelt voor de taxi te delen.

Aangekomen op plaats van bestemming blijkt het geen farm te zijn maar een working hostel en raad eens: jawel gesloten op zondag. Er hangt wel een telefoonnummer op de deur in geval van afwezigheid en ik krijg aan de telefoon te horen dat er iemand op weg is.

Een working hostel is een hostel die de jobs van de boeren uitdelen aan iedereen die werk wilt in de hostel. De persoon arriveerd, checkt mij in en zegd dat ik morgen met Frankie of Bob moet praten ivm werk. Op dit moment het belangrijkste voor mij: bed – liggen – slapen.

Als ik wakker wordt ga ik naar de supermarkt voor eten en drinken en als ik terug kom staat er ne franse jongen van zijn oren te maken dat er iemand anders zijn bed heeft ingepikt…. Ook dat nog. We bellen terug naar de nummer van op de deur en krijg aan de telefoon te horen dat ik dan naar kamer 2 moet gaan en ik morgen de sleutel ook van Bob of Frankie krijg.

In kamer zitten Tom, eindelijk nog eens een belg en vlaams (van brugge) en nog 6 Italianen.

Mijn talenkennis zal ook weer worden bijgeschaafd want het is hier Italie wat de klok slaat.

Wel gezellige mensen maar ’s avonds iets te gezellig sinds de helft van de hostel in onze kamer zit, drinkt en rookt, bye bye nachtrust want volgens Tom is dit elke avond zo.

Het druivenseizoen kan elk moment beginnen dus de meeste in deze hostel zitten allemaal nog te wachten op werk. Klinkt veelbelovend voor mij dus……

Maandag 28 januari 2013

Om 8u wordt ik uit mijn bed gehaald door Bob. Hij geeft mij de sleutel en ik moet een aantal papieren invullen voor werk. Tom zegt dat zijn boer had gevraagd of er geen meisjes in de hostel waren om te werken en ik besluit dan maar om morgen gewoon met Tom mee te gaan werken…. Alles beter dan hier te zitten wachten tot ze het werk mij in mijn handen geven. (daar geloof ik zo ie zo niet in) Namiddag naar de grote supermarkt voor wat eten en drinken in te slaan en ’s avonds maken Tom en ik Belgische kroketten voor de Italianen. Tom had het al eens eerder voor hun gemaakt en ze wouden leren hoe het moest maar dan wel hun eigen versie met kaas tussen de puree gemaakt. Puree-kaaskroketten dan maar.

’s avonds is het weer hetzelfde, half Italie op onze kamer, drinken, roken en gezelschap spelletjes spelen. Risk spelen int italiaans…..gelukkig vertalen ze het wel voor mij. Middernacht bedje in want morgen moet ik om 5u15 opstaan om met Tom mee naar de boerderij te gaan.

Dinsdag 29 januari 2013

Korte nacht, en met een koffie stappen we de auto in richting farm. Wel koud hier ’s ochtends dus lange broek en trui aan te raden.

6u30 komen we op de farm aan en zoals ik wel ergens dacht hadden ze geen werk voor mij. Voor alle zekerheid had ik mij wel gewapend met een dik boek, ipod en een fles water voor de dag. Al bij al toch nog een interessante dag geworden. De boer vond het spijtig dat hij mij geen werk kon aanbieden maar ben wel meegegaan door de dag rondrijden tussen de velden. Verschillende druiven proeven en proberen te raden welke wijn ervan gemaakt werkt (de chardonnay en de sauvignon blanc had ik er tot mijn eigen verwondering wel uitgehaald)

Om 15u weer richting hostel en ik zie Bob en vraag of er al meer werk is binnengekomen. Nu snap ik ook wel dat ik als laatste aan de beurt ben omdat ik er als laatste ben bijgekomen en sommige al langer dan 2 weken op werk zitten te wachten.

Hij zegt dat ik niet moet panikeren dat het nu wel snel gaat komen. Hij verteld ook dat er 8 mensen uit de hostel zijn gezet dus dat ik al een heel stuk naar boven in de lijst ben geschoven. Terug op de kamer blijken er ook 2 italianen van onze kamer eruit gezet te zijn. Ik wist dat ze al 3 weken geen huur meer betaald hadden en een paar jobs hadden gekregen maar dan na een paar dagen ook niet meer opdaagden daar.

Sarah, een italiaans meisje van onze kamer is jarig en vraagd of we ’s avonds willen mee eten.

Dus om 19u30 koken de italianen, heerlijke zelfgemaakte pasta!!! en dat gaat er bij mij altijd in! Vandaag zitten ze voor de verandering niet op onze kamer maar bij de 2 jongens die buitengezet zijn dus om 22u30 lekker rustig naar bed.

woensdag 30 januari 2013

uitgeslapen maar nog altijd snipverkouden van de temperatuurschommelingen. Nog geen verandering op werkgebied en blijf rondbellen en zoeken op internet dus houden we voor de verandering maar eens een luilekker dagje….

Op donderdag is het precies hetzelfde, geen werk, maar ik kom Frankie tegen en vraag toch nog maar eens achter werk en hij zegt dat ik morgen met nog een ander meisje mee naar een druivenfarm kan gaan……

Dus vrijdag morgen eerste dag werkt,maar het blijkt dat we onkruid moeten uittrekken in plaats van druiven plukken. Ach ja, werk is werk dus….. op het einde van de dag blijkt dat de boer ons enkel voor die dag  nodig had dus morgen weer werkloos voorlopig….

Elke vrijdagavond is er ook een feestje in de hostel,… het is te zeggen “feestje” er wordt veel gedronken aangezien de meerderheid op zaterdag vrij is….. laat de wijn maar smaken

Zaterdag ochtend wordt ik weer wakker gemaakt door Bob, op de paprikafarm zijn er twee mensen niet komen opdagen en hij vraagd of ik wil gaan…… Samen met Friederike (een duits meisje) en ne hele zware kater vertrek ik naar de paprika farm….3,5u later paprika’s plukken stuurt de boer ons naar huis….. Verdienste is 25 dollar voor een kuub paprika’s en da gedeeld door Friederike en mij das elk dus 12,5 dollar verdiend voor 3.5uur op onze knieen paprika’s te plukken….Zeker NIET voor herhaling vatbaar

Friederike mag blijkbaar morgen wel naar de bonenfarm om te gaan werken en dacht dat er  nog plaats vrij was….als ik het aan Bob vraag zegt hij van niet maar zegt er ook bij dat het kan zijn dat er weer iemand niet opdaagd. Dus zondagochtend zorg ik dat ik 6u klaar ben voor het geval dat er iemand niet komt. En inderdaad, 6u15 roept Bob mij en ik kan mee vertrekken naar de bonenfarm….

Heeeeeeeeeeeeel saai werk want het is aan de band staan en de slechte bonen ertussenuit halen. dit 9u lang, maar gelukkig mogen we wel allemaal onze ipod gebruiken. en het betaald per duur dus niet meer werken en belachelijke lage lonen….. de druivenpluk is ook begonnen en mensen hier krijgen 84cent per box betaald en daar moet dan de tax nog eens vanaf… per dag pluk je ongeveer 150 boxen dus tel maar uit… dan liever aan de band staan en 15 dollar per uur betaald krijgen.

Nu een maand later werk ik nog altijd op de bonenfarm….. wanneer er niet genoeg bonen zijn zet de boer ons ook aan het werk door onkruid uit te trekken. Buiten bonen heeft deze boerderij ook watermeloenen, sinaasappelen en pompoenen… dus het hele jaar door is er wel iets te doen. Het bonenseizoen loopt blijkbaar tot eind mei en ik moet tot de eerste week van mei werken om genoeg dagen te hebben voor mijn tweede visum…. Mijn kamergenote Amber werkt ondertussen ook bij mij op de bonenfarm… De voorlopig laatste dag van onze twee Franse collega’s Marylou en Aurelie hebben we vorige week gevierd, de dames hadden een doos bier gekocht dus na het werk hebben we die dan maar soldaat gemaakt, en ook de volgende dozen die onze boer was gaan bij halen… Friederike had de pech chauffeur te zijn dus die kon nix drinken, maar de rest van ons zijn zeker redelijk scheef naar huis gegaan. We moeten wel elke ochtend en avond drie kwartier rijden van en naar de hostel. Heel gezellig dus met 6 zatte vrouwen met een kleine blaas….halverwege zijn we dan moeten stoppen omdat 4 ervan echt naar de wc moesten en die zijn dan maar langs de kant van de weg gaan zitten met de broek omlaag en nee der waren niet echt struiken waar ze achter konden zitten…. de weg voor hun en een spoorweg achter hun waar op dat moment “toevallig” een trein voorbij kwam. Ik moest op dat moment niet gaan maar toen ik hun gezichten zag toen de trein voorbij kwam moesten Friederike en ik zo hard lachen dat we wel bijna in onze broek pisten.. Het bewijs materiaal is er ook maar kan ik nie echt op facebook zetten 😉

Verder valt hier weinig te beleven….. het is hier echt werken gaan, eten, film kijken, boek lezen, drinken en slapen…. Blijkbaar zijn de buren wel aan het klagen dat we allemaal teveel lawaai maken en krijgen elke week wel eens de politie op bezoek wegens geluidsoverlast. De Engelsen en ieren in de hostel hebben nu een “zangverbod” gekregen… Die kunnen nog al eens luidruchtig zijn als ze gedronken hebben en die drinken elke dag….

Gisterenavond was het Tom, onze Bruggeling, zijne verjaardag en dat hebben we zeker goed gevierd, met als gevolg: Tom is zijn haar kwijt (ik vond dat het maar moest worden afgeschoren) en blijkbaar hebben we de politie 3 keer op bezoek gehad….oeps…… stapelbedden werden afgebroken en sommige mensen hebben deze nacht hun bed buiten gevonden….Verder worden er nog al eens regelmatig mensen in ons zwembad gegooid, of maken ze waterballonnen met glitters of zelfs erger, look erin.

Ach ja zolang we ons maar amuseren… we moeten toch iets doen tegen de verveling…. zaterdagen zijn katerdagen maar dan wordt er ook nogal veel geroddelt over wie in wie zijn bed heeft gelegen en zo verder… Jammer genoeg zijn er in mijn kamer 2 meisjes die regelmatig iemand anders meebrengen en ja de bedden kraken verschrikkelijk hard…. we slapen in een kamer van 8 personen maar hier slapen regelmatig wel een aantal meer mensen….

En dit nog tot begin mei, wat ik erna ga doen weet ik nog niet. Amber en Daniella, mijn kamergenoten, hebben gevraagd of ik 2 weken langer kan blijven en dan samen met hun ” the great ocean road” ga doen. Maar gaat allemaal een beetje van het weer afhangen, maar verder heb ik nog geen flauw idee hoe ik de laatste anderhalve maand van mijn eerste visum ga doorbrengen.. Zorgen voor later in ieder geval.

Ik hou jullie op de hoogte in de volgende blog want ik vrees dat het hier allemaal hetzelfde gaat zijn tot als ik hier weg ben…. Moest er iets veranderen dan horen jullie het wel…..

Saartje

laatste trip Spirit of Freedom

Geplaatst: 26 januari 2013 in Uncategorized

Voor diegene die het nieuws nog niet gehoord hebben: het dilemma is opgelost!

31 december ben ik aan boord gegaan van Spirit of Freedom en mijn ontslag gegeven, Daardoor heb ik afgelopen week mijn laatste trip gewerkt als divemaster en ben ik nu volop op zoek naar farmwork zodat ik mijn 2de visa kan behalen.

Ik weet dat jullie ondertussen al veel over het Great Barrier Reef gelezen hebben, maar mijn laatste tripje is zeker een vermelding waard in mijn blog!

Maandag 14 januari ga ik voor de laatste keer aan boord van SOF en het begint allemaal zeer rustig. Aangezien 1 van de twee motoren kapot is hebben we langer tijd nodig om naar de divesite te gaan en doen er dan maar 1 duik in plaats van 2 zodat we ook meer tijd hebben om alle mensen van materiaal te voorzien. Ik heb 4 duikers mee de eerste duik om te zien wat ze kunnen en alles valt goed mee, geen problemen dus een zeer relaxte eerste duik. Blijkbaar hebben we wel een paar party-animals aan boord en ik moet vandaag opblijven tot de laatste gast gaat slapen en jammer genoeg trekken ze het tot 2u ’s nachts. Betekend dus 3,5 uur slaap en dat is geen goed begin van de week!

Gelukkig heb ik wel lieve collega’s die mij dinsdag onder lunchtijd een uurtje pauze gunnen voor een middagslaapje. Wel hebben we dinsdag 5 duiken op het programma staan waarvan ik er 4 moet doen want Kirin en Thibault (collega’s) zijn ziek en kunnen niet gaan duiken. Kirin komt me vragen of ik alsjeblieft haar nachtduik wil overnemen, nachtduik is niet echt de favoriet onder de crew, dus met de belofte dat ik na de nachtduik alleen maar moet douchen en gaan slapen en geen tanks moet vullen en dergelijke doe ik hem.

We zijn op onze gebruikelijke plaats voor de nachtduik en weten dat er relatief weinig te zien is. Ik krijg 4 mannen mee die in buddyteams samen duiken maar wel nog controle nodig hebben en we hebben 1 van onze beste nachtduiken ooit. Baby krokodilvissen, plural branchs, white tip reefsharks, cuddlefish, noem maar op en we hebben het gezien. Maximum tijd voor een nachtduik is 45minuten ongeacht hoeveel lucht je nog over hebt, dus na 40 minuten breng ik de heren terug naar de lijn van de boot voor onze 5 minuten safety stop. Met tegenzin volgen ze want er is nog zoveel te zien! Terwijl we op een diepte van 5m hangen schijnen we nog rond met onze pillampen om de haaien te zien die er rondzwemmen.

En dan, uit het niets, komt mijn favoriete zeedier voorbijgezwommen, een 4m grote Manta ray zweeft heel langzaam net onder ons door, draait even om en kijkt naar ons en zwemt weer verder. Je kan niet praten onder water maar je hoort ons wel alle 5 schreeuwen van blijdschap door onze regulator. En blijkbaar zijn wij ook de enige 5 die de manta ray gezien hebben. Niemand anders van de duikers of crew zijn hem tegengekomen. Kirin is stikjaloers want dit was normaal gezien haar nachtduik. Dus heel blij kruip ik na de nachtduik mijn bed in na een drukke dag voor de welverdiende slaap.

Woensdag weer een drukke dag voor de boeg maar wel mooie divesites. We stoppen ook bij Codhole waar we de potato cods eten geven. Deze vissen kunnen wel 2m lang worden en zijn heel vriendelijk. We doen er twee duiken en bij de tweede duik zie ik iets liggen op het koraal, ik zwem ernaartoe en kom tot de conclusie dat het een haaientand is. En een grote nog wel. Meenemen die handel! Ik ga er een kettinghanger van maken. Mooi souvenier van het Great barrier Reef en ik kan tenminste met zekerheid zeggen dat het een echte is en zelf gevonden. De grote van de tand verontrust de kapitein wel een beetje want dit wil zeggen dat het ook van een grote haai komt die meestal niet zo vriendelijk is. We zoeken het op op internet via tand identificatie en komen tot de conclusie dat deze van een Bullshark is die nu niet bepaald om hun vriendelijkheid bekend staan. En dit is dan op 100m van de boot gevonden op een plaats waar we elke week komen…. ach ja was mijn laatste keer dus ik zal die haai zeker niet meer tegenkomen.

In de namiddag zitten we bij Dynamite pass. Een van mijn favoriete duiken want het koraal is er heel mooi, heel veel te vinden en een driftduik is altijd fijn. Gedropt worden door de tender en dan gewoon in het water hangen, vooral niet zwemmen want de stroming voert je vanzelf terug naar de boot. Als ik mijn duikers naarboven breng staat de kapitein al op ons te wachten. Wij zijn de laatste die zelf terug aan boord stappen en de rest wordt met de tenders opgehaald. Reden: er komt een storm recht op de boot af en moeten zo snel mogelijk vertrekken willen we niet dat de boot op het rif eindigd. Alle hens aan dek dus…. maar alles verloopt prima en na een kwartier zijn alle duikers weer aan boord.

Woensdag is barbecue avond en normaal gesproken mijn late avond weer maar de hostess had medelijden met mij om weer zo laat op te blijven dat zij mijn avond overneemt. En daar ben ik de volgende dag heel blij om aangezien het weer 2u is geworden.

Donderdag wisselen de passagiers en ook de kapiteins. Tony gaat naar huis en Cameron komt aan boord. Voordat Tony weggaat komt hij afscheid nemen en me bedanken voor het goede werk en als ik terug wou komen ik zeker moest bellen! Altijd fijn om te horen toch?

In de voormiddag maken we de boot dus klaar voor de nieuwe passagiers,’s middags hebben we een meeting met Cam en die verteld ons dat er een monsoon op komst is (iets minder sterk dan een tyfoon, maar nog steeds met 30 knopen wind en veel regen) en dat we niet naar Osprey Reef gaan. Geen laatste sharkfeed dus heel jammer maar in dat weer wil je ook echt niet naar daar. In plaats van Noordoost te gaan, gaan we Zuidoost op plaatsen waar we zelden komen tenzij het dit weer is en waar er geen kettingen klaarliggen om de boot vast te leggen. Dit wil zeggen dat er elke keer 2 crewleden moeten inspringen en stalen kabels rond het koraal moeten leggen waar we de boot aan vast kunnen maken en die het hopelijk ook houden.

Maar eerst hebben we op donderdag 2 orientatie duiken met de nieuwe passagiers om te zien wat ze kunnen. Ik krijg Elliot mee, een man van 67, en Don en Colleen, een typisch amerikaans koppel van achteraan de 50 die op huwelijks reis zijn.

Terwijl we in het water springen zegt Colleen dat Don een beetje doof is en dat ik luid tegen hem moet praten. Nu dat heb ik geweten ook, hij zinkt als een baksteen, zit dan beneden te wachten, kijkt de verkeerde kant uit en is verbaast dat hij er alleen is en draait dan om en zwemt de verkeerde richting uit. Mijn tankbanger helpt niet want aangezien hij doof is hoort  hij het toch niet. Elliot heeft ook gehoorproblemen en een eigen wil dus ik spendeer mijn hele duik om achter die twee aan te zwemmen voor een beetje aandacht te krijgen omdat ze ook wat oefeningen onder water moeten doen zodat we zien wat ze kunnen. Nogal belangrijk als je een storm gaat invaren. En ja dan kom je nog al eens gefrustreerd uit het water.

Alles bij mekaar genomen is het een succesvolle dag, op de regendouche na dan…. Wel mijn late avond en 2 van de partyanimals zijn aan boord gebleven maar die krijg ik dan toch om middernacht in hun bed.

Vrijdagochtend begint het dan.Bij de eerste duik springen Nick en Thibault het water in om de stalen kabel rond het koraal te bevestigen en om 7u springen alle duiker s het water in voor de eerste duik. Ik sta op uitkijk. Een half uur in de duik zie ik dat de lijnen opeens slap worden en ik alarmeer de kapitein en de mates over de radio. Probleem: de stalen kabel is los en we drijven van het rif af 23 personen nog in het water….. we leggen de boot voor anker verder van het rif af en sturen de 2 tenders het water in om de mensen op te pikken als ze boven komen. De meeste komen heel verbaasd boven als ze zien dat de boot niet meer op de plek is waar ze die het laatst gezien hebben, maar iedereen komt zonder problemen aan boord. Ik verkleumt van de kou aangezien ik meer dan een uur in 30knopen wind en regen heb gestaan.

De wind en de regen blijven maar in de namiddag gaat alles wel goed met de stalen kabel. De duikers mogen in de namiddag zelf kiezen wie ze als gids willen volgen en ik zit weer opgescheept met team potdoof ;-( en dat op duikplaatsen waar ik zelf nog nooit geweest ben. Mijn onderwaternavigatie is ook nie alles geef ik eerlijk toe…. maar wonder boven wonder ben ik nog  maar 1 keer verloren gezwommen en zelfs toen niet ver uit de richting. ’s avonds weer een nachtduikje en weer klaar voor bed.

Zaterdagochtend wordt ik wakker met felle oorpijn. Door de regen en de wind van de afgelopen dagen dus een oorontsteking opgelopen en dit wilt zeggen: niet duiken. De hele dag sta ik dus op uitkijk of werk op het deck. Saai maar het kan niet anders, liever vandaag niet duiken dan morgen want morgen gaan we naar Steve’s bommie en daar is altijd veel te zien. “s avonds weer late avond doen en lig pas weer rond middernacht in bed.

Zondag voelt mijn oor al veel beter aan, maar heb er een zware verkoudheid bovenop ;-( Jammer dan maar wel zeker duiken voor mij vandaag. Ziek of niet, laatste duiken op het GBR en die wil ik zeker niet missen. De eerste sta ik weer op uitkijk en ga bij de tweede duik met Elliot duiken op Steve’s Bommie, Steenvissen, Lionfish, Wobbygong sharks,…..hier doen we het voor 😉 Duik drie werk ik op het deck en de laatste duik mag ik er weer inspringen en ik vind een paar baby cuddlefish. En dan zit het erop. Niet meer duiken voor mij voor de komende tijd…….wel heel jammer maar ja het moet nu eenmaal even zo.

Aantal duiken in totaal gedaan op het Great Barrier Reef: 128 + 31 current checks

Foto’s van deze geweldige dieren onderwater hebben jullie al genoeg gezien denk ik….

En dan nu: tijd voor boerin te spelen 😉

Gisteren vrijdag 25 januari heb ik een farm gevonden die druiven teelt en waar ik de komende 3 maanden moet gaan plukken, Betaald per doos die je plukt dus maar proberen om er niet te veel in mijn mond te laten verdwijnen dan…. Vandaag vlieg ik in de late namiddag naar Melbourne en daar moet ik op de luchthaven wachten tot morgenvroeg om door naar Mildura te vliegen….. Ik wou wel een hostel boeken maar aangezien het Australia day is vandaag (nationale feestdag) is alles volgeboekt en aan een hotel 199$ betalen voor 6 uurtjes vind ik ook overdreven. Ach ja zou nu ook niet de eerste keer zijn dat ik de nacht op een luchthaven doorbreng. Iedereen in Belgie is wakker als het hier nacht is dus jullie kunnen mij allemaal gezelschap houden 😉

Volgende week weer voor de eerste Boerenblog 😉

Saartje

Het Dilemma

Geplaatst: 29 december 2012 in Uncategorized

Weer meer dan twee weken verder dus tijd voor jullie weer op de hoogte te stellen.

Ondertussen heb ik er mijn eerste week al divemaster opzitten. Eindelijk elke dag duiken in plaats van binnen te zitten en schoon te maken, HEEEEEERRRLLLIIJJJKK. Het heeft natuurlijk ook zijn nadelen, zoals elke job wel heeft. Bijvoorbeeld kregen we de tweede helft van de week 2 chinezen aan boord. Aziaten en water is geen goede combinatie!!!! Met als gevolg dus dat de dikste van de twee (en met dik bedoel ik ook echt dik) zonk als een baksteen van zodra hij het water insprong. Niet goed aangezien wij gaan duiken waar het koraal even 1000 meter naar beneden gaat…… De oplossing: elke duik dat Mr. Wong ging duiken er eentje van ons mee moet om hem letterlijk vast te houden zodat hij niet naar beneden zonk en/of opeens de hoogte inschoot wat nogal gevaarlijk kan zijn in de duiksport. Nu moet ik wel zeggen: heel vermoeiend hoor met Mr. Wong duiken, licht is hij niet en van zwemmen heeft hij nog nooit gehoord, just go with the flow, niet gemakkellijk als er geen stroming staat. Ik ben na 40 minuten dan ook uitgeput en nog nooit zo blij geweest dat iemand zo snel zijn lucht verbruikt! Moet wel want door die inspanningen ben ik ook snel door mijn lucht. Verliest Mr. Wong tijdens de allerlaatste duik van de week ook nog eens zijne camera, ik zie de camera de diepte ingaan en Mr. Wong dacht dat het een goed idee is om erachteraan te gaan en laat zich dan maar weer zakken als een baksteen met zijn luchtmeter die al in het rood staat……..neeeeeeeee, geprobeerd hem uit te leggen dat het beter is om terug naar de boot te gaan en zelf terug naar beneden gaan om de camera te gaan zoeken. Gelukkig wist ik precies waar die lag zodat ik niet lang moest zoeken. Alles bij mekaar weer een gezellig maar zeer vermoeiend weekje, ook omdat mijn instructor Libby aan boord is en trots was op mij om mij ook effectief als een divemaster te zien werken.

Op maandag 24 december komen we weer aan land en ik kan niet snel genoeg in bed liggen, waar ik dan ook de hele namiddag heb geslapen. ’s avonds word ik wakker en is er een meisje op de kamer die Arnoek heet, van nederland komt maar vroeger haar middelbaar in Heusden-Zolder heeft gedaan. Wel een toffe meid en ze gaat mee als we samen met de collega’s iets gaan drinken. We eindigen weer in de Woolsheds (als je de avond in de Woolsheds eindigd weet je eigenlijk dat je al een straatje te ver bent gegaan) Nu ja alles gaat vandaag wegens kerst om middernacht dicht en 1 keer om de twee weken is niets te veel vind ik. Alhoewel ik het beter niet had gedaan. Thibault (franse collega) zat ergens achter een meisje aan, Arnoek aan de bar drankjes halen en ik op de dansvloer waar er een vrouw naar me toe komt. Ze zegd alleen ” I think your beautiful” en gaat weer weg. Arnoek is terug met de alcohol en die vrouw staat ook opeens weer naast mij en doet teken dat ik haar op de mond moet kussen. Ieuw, jakkes, nee, wat denkt die wel?? maar aangezien ik niet reageerde nam ze het heft dan maar in eigen handen, greep mij vast en probeerde mij te kussen….. Ik mag dan wel allang weer vrijgezel zijn maar ik ben nog altijd niet voor de vrouwen. Iedereen stond erbij, keek er naar en kwam naar me toe achteraf dat ze het erg voor mij vonden. Zoals ik al zei, eens in de Woolsheds beland ben je al een straatje te ver, Thibault kunnen we niet meer vinden dus tijd voor terug naar huis te gaan. Het is ondertussen toch al 23u30…….

De rest van de week is er niet veel gebeurd, tenzij jullie een korte beschrijving willen horen van alle boeken die ik gelezen heb en films die ik gezien heb. Aangezien het hoog tijd is voor wat geld te sparen probeer ik dan ook zo weinig mogelijk uit te geven wat in Australia nog niet zo evident is. Eten moet je toch dus tel al maar rond de 350 dollar voor eten en drinken alleen voor een hele week…. dan overnachting nog betalen…..blijft niet meer zoveel over van een weekje hard werken ;-( Het word ook hoog tijd dat ik iets ga doen voor mijn tweede jaars visum en daar komt het dilemma dan! Voor diegene die het niet weten, voor een tweede visum moet je hier 3 maanden farmwork doen. Dit wil zeggen drie maanden fruitplukken en dergelijke. Niet het favoriete werk van mensen maar daarom dat ze hier die regel hebben ingevoerd. Het plan is om een farm te zoeken waar ik mijn farmwork kan doen in de weken dat ik vrij ben. Mijn salaris dus kan sparen en hopelijk ietsje extra kan verdienen. Meestal doe je een week werk voor gratis eten en onderdak. Probleem is dus om een farm te vinden waar ik om de week een beetje kan werken. Ik weet dat Tania en Steven die op Spirit of Freedom hebben gewerkt dit zo hebben gedaan dus ik heb hun al gemaild maar die hebben weinig internet verbinding aangezien zij nu liggen te luieren in New Caledonia….. Lisa, een nieuwe collega, wist ook ergens een farm maar na 5 smsjes heeft ze me nog steeds geen gegevens doorgegeven. En van Tania en Steven hoor ik ook niets terug……

Hoe graag ik mijn werk ook doe en er nog niet weg wil, wil ik ook niet wachten tot mijn laatste maanden om mijn farmwork te doen dus dat is zo een beetje het probleem nu. Langs de andere kant zit ik al 6 maanden in dezelfde stad (waarvan ik de stad wel moe ben maar het rif nog niet) en ik kwam in eerste plaats wel voor iets van Australia te zien en niet enkel in Cairns te blijven. Buiten mijn paar korte tripjes heb ik dan ook nog niets van Australia gezien. Toen ik hier kwam waren er twee dingen die ik heel graag wou doen. 1 was gaan duiken op het Great Barrier Reef en het 2de was leren surfen. Nu heb ik het eerste wel ten volle al gedaan and still love it maar het kriebelt langs de andere kant toch ook weer. Mijn eerste week in Sydney was super (ondanks het weer toen) en was toen jaloers op de job van Karin (een hollandse die in het reisbureau werkte waar ik de rondtrip in Sydney geboekt had) want zij spendeerde deels op kantoor en de andere dagen moest ze dan mee met de backpackers (zoals ik toen) om hun rond te leiden en fijne dingen te doen. Ik heb nog steeds contact met haar en ze heeft mij herhaaldelijk gezegd dat ze mij graag wil aanbevelen bij haar baas maar dat ik eerst zelf de oostkust moest afreizen zodat je weet waarover je praat als je een tour verkoopt, wat ook niet meer dan normaal is.

Dus kort samengevat: blijven werken als divemaster op het great barrier reef OF ontslag geven, farmwork doen en dan de oostkust afreizen?? Tips zijn welkom in  ieder geval! 

Maandag morgen 31 december vertrek ik weer voor een weekje werken. Nieuwjaar wordt dus op de boot gevierd alhoewel ik het betwijfel of we het gaan redden tot middernacht aangezien we weer om 5u30 opmoeten en onze eerste duik van het jaar om 7u ’s morgens al gaan doen. Het is deze week nog meer speciaal aangezien ik mijn 100ste duik op het great barrier reef ga doen! (dit moet normaal naakt dus sssshhhhtt niet aan mijn collega’s verklappen, ik ga het toch stilletjes laten passeren 😉  ))

Ik wens iedereen alvast een heel Gelukkig Nieuwjaar, vier het goed en we spreken mekaar weer in 2013!

Saartje

Maandag 26 november: om 8u sta ik aan spirit of freedom en we zien de vorige crew de passagiers van de vorige twee weken expeditie uitwuiven. We zien hoe moe ze zijn en weten nu al hoe wij ons gaan voelen over 2 weken. Heel moe dus, laten we hopen dat het de moeite waard is. Maar eerst de boot klaarmaken. Alles wordt voor twee weken geleverd, vers eten, conserven, drank, linnen en met moeite weten we alles weg te steken. Om 17u00 komen alle 18 passagiers aan boord en worden ze wegwijs gemaakt op de boot en de uitleg wordt gedaan wat er allemaal op het programma staat. Deze mensen hebben de hele boot afgehuurd voor 2 weken speciaal om de zonne eclips te zien en in het meest noordelijk gedeelte van het Great Barrier Reef te gaan duiken. We gaan op een bepaald moment dichterbij de kust van Papoea-Nieuw-Guinea zitten dan de kust van Australie. Ze komen allemaal aan boord met joekels van camera’s en nieuwste duikmateriaal. Mijn eerste indruk ’s avonds (en van de rest van de crew) Stel omhooggevallen rijke irritante mensen. Het goedkoopste om op deze trip mee te gaan is 10 000 dollar per persoon en de duurste is 17 500 dollar. Ze behandelen ons dan ook echt als hun “bediendes” en sommige bekijken je echt met een air: waarom spreek je tegen mij? je bent maar de persoon die mijn kamer moet schoonmaken, of je bent maar de kok, maar duikinstructeur, wij zijn professoren, werken voor de nasa, zijn astronomen……. belooft voor 2 weken dus…..

maar goed eerste stop is the coral sea waar we elke week naartoe gaan en de potatoe cods eten geven. Dan stoppen we dag 3 op een zandbank waar het hele zootje met de tender naar de zandbank wordt gebracht voor de eclips te zien. Inclusief duur fotomateriaal van enkele tienduizende dollars. Na de eclips varen we verder richting Papoea-Nieuw-Guinea. Dingen die we onderweg zien (in het water dan) zijn: marlin vis, blad schorpioenvis (deze is zo een beetje de droom van elke duiker om te vinden) schildpadden, zoveel verschillende soorten vis en koraal dat je niet voor mogelijk houd. In de laatste week op de terugweg komen we zelfs een whale shark tegen van een 8-tal meter lang en springen de dolfijnen rond de boot in de ochtend om aandacht te trekken. Heerlijk!!!!!!! De mensen beginnen qua houding een beetje bij te draaien en komen zelfs aan mij vragen of ik kan duiken die dag. Tony, onze kapitein is een beetje jaloers dat ik soms 2 duiken per dag kan doen en hij niet. Tja ik werk dan ook heel hard ’s ochtends zodat ik kan gaan duiken en aangezien hij kapitein is kan hij niet zo veel van boord af. Wat we ook af en toe doen is vissen terwijl we varen. Hebben we weer wat lekkers om op de barbecue te gooien. De tonijn die we vangen wordt gewoon rauw verorberd. Zo lekker sashimi! Op een dag sta ik klaar om mee te gaan duiken en Rusty, een van de professionele fotografen die mee is als gast, zegt dat als hij nog eens zo een trip maakt hij een model wil meenemen voor zijn onderwater foto’s. Ik vind het wel lachen om dat eens een keertje te doen en ga met Rusty mee duiken als model. De foto’s zijn dan ook heel mooi. ’s avonds zitten we de foto’s te bespreken en ik vraag eens naar de kostprijs van zijn apparatuur. De camera alleen 3000 dollar, de onderwaterhousing alles bij mekaar rond de 10 000 dollar en omdat hij niet het risico wou lopen dat zijn camera het begaf had hij er maar 2 gekocht. Ik wist dat hij ook 3 harley’s heeft in amerika van een vorig gesprek en vraag of hij ergens een ezeltje heeft wat geld schijt en of ik dat dan eens mag lenen. Hij moet er heel hard om lachen want die uitdrukking kennen ze in amerika niet.

De nadelen van deze trip, heel weinig slaap! Net zoals elke trip moeten Tania en ik afwisselend late avond doen en dus opblijven tot iedereen slapen is…..en deze mensen vliegen nogal graag en laat in de alcohol ;-( Dus meestal lig ik niet voor 1u ’s nachts in bed en elke ochtend loopt de wekker af om 5u30 voor een lange werkdag. Het is dus wel meerdere keren voorgevallen dat ze mij ergens slapend in een hoekje vonden, maar dat gelde ook voor de rest van de crew….

Maandag ochtend 26 november, de twee weken zijn om en iedereen van de crew is om 5u al uit de veren. om 6u komen we in Cairns aan en leggen we de boot aan. Tijd voor iedereen uit hun bed te jagen en alle lakens van de bedden te halen….liefst zo snel mogelijk want we willen allemaal graag naar huis. Om 8u gaan de gasten van boord en laten ons maar liefs 7500 dollar fooi achter die we onder ons 11 kunnen verdelen. (hallo nieuw duikmateriaal 😉 ) en bedankt omhooggescheten mensen. De hele crew, inclusief de kapitein, laten dan ook een blijheidskreetje als de laatste passagiers met de bus vertrekken. De nieuwe crew is ondertussen aan boord en we maken de boot zo snel mogelijk klaar voor de nieuwe trip en verlaten de boot om 10u om naar huis te gaan. Ik gooi mijn bagage af en ga naar de shop omdat mijn duikcomputer het tijdens de trip begeven heeft en aangezien ik volgende trip als divemaster ga werken ik mijn eigen materiaal moet kopen. Nadat ik dat gedaan heb ga ik terug naar het hostel en haal mijn rugzak op van de opslagplaats.

Beetje bittere terugkomts want als ik het opslaghok opendoe is het er een ravage. Mijn rugzak staat wagenwijd open en er steken enkel nog twee jeansbroeken, 1 t-shirt en mijn werkkleren van T6, de vorige boot, in. Al de rest hebben ze eruit gehaald! En geloof mij, na zo 2 vermoeiende weken en je komt dit tegen kan je wel janken. Ik mag een handdoek van de hostel lenen zodat ik mij kan douchen en loop snel naar de shoppingmall zodat ik tenminste een t-shirt kan kopen voor aan te trekken. De rest zien we later wel, daar heb ik vandaag echt geen zin in. Rond een uur of 6 zie ik Steven, Tania en Jordan voor ons welverdiende drankje. Ons maandag ritueel. De rest van de crew komt niet opdagen maar ik heb niet veel zin om in de hostel te zitten nu. Papa en mama worden gebeld en uiteindelijk trekken Jordan en Ik verder naar de Pier bar waar een aantal collega’s van T6 zitten. We besluiten er dan maar een kroegentocht van te maken en om 2u30 ’s nachts vind ik het dan toch tijd om eens een bed op te gaan zoeken.

Dinsdagmiddag vertrek ik met Steven en Tania richting Ayr, waar ik voor de tweede keer de yongala ga duiken. Net zoals vorige keer met Libby en Larissa blijft het ’s werelds top 10 wrakduik. Deze keer blijven we wel wat langer plakken en maken er ons mini-roadtripje van. Onderweg naar Ayr stoppen we in Townsville (is ongeveer 5u rijden vanuit Cairns) Via internet heb ik een tweedehands bcd gevonden die ik wou. De mevrouw waar ik de bcd van koop heeft er maar een keer of 10 mee gedoken en hij ziet er dan ook gloednieuw uit. En ik kan hem voor 200 AUD kopen, nieuw kost die bcd 799 AUD en Tania is jaloers want zij heeft haar lelijke oude bcd ook nog 150 AUD moeten betalen. Dus gepakt en gezakt met divegear rijden we nog anderhalf uur verder naar Ayr waar we rond 23u30 aankomen in de diveshop en onze intrek nemen in de hostel boven de shop.

De wekker loopt af om 6u30, we maken ons klaar, ontbijten en checken alweer uit de hostel. 7u30 staan we klaar voor de duikbriefing. De instructor herkent me nog van vorige maand en hoopt dat de duik evengoed gaat zijn als vorige keer. Hij zegd dat de vorige keer dat ik er was 1 van zijn mooiste duiken op de Yongala was. Met de jeep richting strand en dan een uurtje op de boot. De eerste duik is zeker de moeite aangezien er weer 8 eagle rays boven de boeg hangen, de marble rays zwemmen ook nog in het rond om dan maar te zwijgen van de diversiteit aan vissen die er groter zijn dan normaal gesproken en de rest van het onderwaterleven. (als je zelf wilt zien hoe deze dieren eruit zien, google de benamingen dan even) De geschiedenis van de Yongala is dat de boot is gezonken tijdens een heftige cycloon inclusief 112 passagiers en bemannningsleden die tot op de dag van vandaag nog aan boord zijn. Uit respect voor de overledenen hebben ze alle beenderen in de boeghatch gelegd maar er leeft een octopus op het schip die nog een dijbeen in zijn hol heeft liggen. De octopus is er niet dus we kunnen wel het dijbeen nog zien. Beetje luguber. De badkuip van de eerste klasse hut kan je vanaf een gat aan de zijkant ook nog zien staan. Wegens bescherming van het schip mag je er sinds 1980 niet meer in en enkel rond zwemmen, maar er is genoeg te zien vanaf de buitenkant. Tussen de twee duiken in krijgen we een fruitschotel en verteld Tania dat ze blij is met haar nieuw masker. Haar vorige is ze tijdens een duik op Spirit of Freedom kwijtgeraakt. Ik snap nog altijd niet hoe ze dat heeft gedaan. Tijd voor duik 2 en om het masker te defoggen spuug je er natuurlijk in. Om het uit te spoelen hang ik overboord maar ben een beetje te klein dus de kapitein vraagt al lachend of hij mijn benen moet vasthouden vooraleer ik mijn masker kwijt geraak. 5 seconden later komt er een golf en ik verlies mijn masker …… grote hilariteit bij Tania natuurlijk aangezien ik haar aan het uitlachen was, maar ik ben erachteraan gesprongen en gelukkig terug kunnen halen. De tweede duik verloopt een beetje in mineur, niet omdat er minder te zien was, een schildpad en queensland grouper groter dan mezelf is nogal spectaculair, maar omdat we alledrie in decompressie geraken.  Als je meerdere duiken per dag doet, moet de eerste duik altijd de diepste zijn anders geraak je in decompressie. De tweede duik zijn we alledrie een meter dieper geweest en Steven en Tania’s computer geeft aan dat ze naar boven moeten met een veel langere safety stop om de nitrogen uit hun lichaam te krijgen. Mijn pasgemaakte duikcomputer geeft niets aan!!!! Maar ik weet dat ik ook in decompressie zit en volg hun tijdsbepalingen voor de safety stop (dus nog maar eens terug naar de shop dan vrijdag) Een uurtje terug met de boot waar we een barbecue lunch krijgen van de duikshop. Daarna trekken verder naar weer Townsville waar we ’s avonds de ferry nemen naar Magnetic Island. Daar aangekomen zetten Tania en Steven hun tent op, ik trek in mijn bungalow die er overigens heel gezellig uitzien (net een kleine hobbit hut vanuit Lord of the rings) en we genieten van een pizza en een glas wijn. De volgende dag staan we vroeg op en Tania en ik willen minstens een uurtje niets doen en op het strand liggen.Niets voor Hyperkineet Steven, die overigens nooit stopt met praten, dus die loopt een beetje rond om foto’s te maken. Tegen de middag gaan we terug naar de hostel waar ze een dierenreservaat hebben dat we willen bezichtigen. Als eerste als we binnenkomen maken we kennis met Barbie, een 8 jaar oude zoutwaterkrokodil. Op dit moment is ze nog maar 1,5 meter langs, de bek is toegebonden en iedereen mag haar vastpakken. Als het mijn beurt is komt dan toch mijn reptielenfobie boven. Ik heb al nooit iets moeten hebben van slangen en die krokodil voelt precies hetzelfde aan. Dus nee dank u, ik raak dat beest niet aan. Net zoals de hagedissen en dergelijke laat ik mooi links liggen. De papegaaien, kaketoes, schildpadden en koala’s daarentegen, heb ik geen problemen mee. 1 kaketoe was heel goed getraind. Zonnebloempitje tussen je lippen leggen en hij haalde het er uit zonder je aan te raken…. Als laatste dier krijgen we een python rond de nek gelegd. Wanneer de verzorgster er mee aan komt ga ik al wijselijk er ver vanaf staan en ze heeft de hint wel begrepen. In de namiddag doen we een trektocht door de prachtige natuur waar we koala’s in het wild zien en overblijfselen van de oorlog. De moeite maar wel heel warm! Het is ondertussen 37 graden. ’s Avonds maken we zelf pasta, drinken met ons drie een fles wijn en praten tot we naar bed gaan. Steven is van frankrijk en Tania van frans Canada dus mijn frans is ook weer bijgeschaafd, eens ze door hadden dat ik hun verstond als ze frans spraken, spraken ze ook geen engels meer met mij tenzij ik het echt niet verstond.

Vrijdag zijn we al om 6u uit de veren, om 6u30 nemen we de bus naar de ferry om 7u zitten we op de ferry om dan de 5u durende rit terug naar Cairns te doen. Dit zo vroeg omdat we de huurauto voor 13u moesten terugbrengen. Toen ik terug in Cairns in de hostel kwam vroeg de manager mij of ik wou gaan kjiken in de opslagplaats, ze hadden deze opgeruimd en wat spullen gevonden die misschien van mij konden zijn. Ik vind mijn handdoek, een shortje en 2 t-shirts terug. ’s avonds ga ik vroeg naar bed want ik ben nog niet bijgeslapen van de twee weken werken aangezien we elke dag vroeg zijn opgestaan.

Zaterdag is luilekker dag en het enige wat ik gedaan heb is een beetje zonnen en ’s avonds naar T6 gegaan toen de werkdag erp zat om met mijn voormalige collega’s iets te gaan drinken. Om 21u vind ik het weer mooi geweest en loop met Beth naar de night markets om sushi te eten. Ik koop sushi voor 5 dollar (het enige wat in australia goedkoop is) en ben heel gedegouteerd van Beth die het aziatisch eten wat mensen op tafel hadden laten staan begon op te eten. Ik zeg dat ze wel wat van mijn sushi mag maar dat wou ze niet.  Ze was wel redelijk zat maar dan nog, BAH. Tijd voor bed want ik heb ook weer meer dan genoeg op. Zondag (vandaag) zelfde verhaal, was gedaan, in de zon gelegen. Zo dadelijk weer mijne rugzak maken want morgen begint de werkweek weer. Weekje werken en weekje vrij dus tot de volgende blog!

Saartje

ImageImageHier ben ik dan weer…… twee weken vakantie gehad en er dan ook goed gebruik van gemaakt. Het plan was om naar Darwin en Alice Springs te gaan om er de befaamde Uluru rock and kings canyon te gaan bezoeken dus na onze “Back on land” party op maandag ben ik op dinsdag naar het reisbureau gegaan om te boeken. De jongen die mij verder helpt laat mij foto’s zien van waar ik naartoe zou gaan en vermeld er dan bij dat het daar nu broeiend heet is en alles wat ik zie is zand en rotsen, nergens een plasje water voor even verkoeling te gaan zoeken. Ineens lijkt het al een stuk minder aantrekkelijk om ernaar toe te gaan…. De foto’s van Kings Canyon laten wel een prachtige waterval zien dus mijn eerste gedacht is: fijn daar gaan we zeken in zwemmen!! En ja hoor, zwemmen in de waterval is NIET toegelaten….. Dat is dus net hetzelfde als tegen mij zeggen: ” je mag een hele dag mee met de boot naar het great barrier reef MAAR je mag de vissen alleen bewonderen vanaf de boot”  Jammer dan, mooi geprobeerd van die kerel om mij een reis van 1600 dollar te verkopen naar een rots maar dat gaat dus mooi niet door.

Optie 2 is al een stuk van de Oostkust te gaan bezoeken. Graag een weekje surflessen erbij maar eerlijk gezegd wil ik dat pas doen als het aan de oostkust volop zomer is en het water wat is opgewarmd….Dus vraagt onze lieve reisagent of hij zelf iets mag voorstellen…..tuurlijk ga uw gang……. Punt 1 op de agenda: skydiven, daarna verblijf je 2 dagen in Mission Beach en neem je dan de bus naar Airlie b…….. HOW STOP!!!!!!!!! Ik ga wat?? Skydiven?? “euh ja, dat ligt toch op de weg en iedereen vind het zo de moeite dus….” Met mijne grote mond zeg ik dus: ach ja waarom niet, hebben we dat ook weer gehad…. Dus planning is Skydiven, 2 dagen Mission Beach, dan met de bus naar Airlie Beach om daar 3 dagen en 2 nachten op een boot te zitten naar de White Sundays met daaraan gekoppeld 4 duiken (jaja ik ben zo gek om in mijn vrije tijd nog altijd op een boot te zitten en te gaan duiken) daarna nog 3 dagen Airlie Beach en dan met de bus terug naar Cairns….. Op dat moment komt Tanja, een collega van mij binnen en vraagt of Alice Springs al geboekt is. Euh No I’m going skydiving 😉 Ze vind dat ik niet goed wijs ben maar ja, dat wisten de meesten van jullie toch al wel.

Woensdag belt Dirk, mijn manager, met de mededeling dat T6, de boot waar ik eerder voor werkte, avondtripjes gaat doen wegens Coral Spawning. Dit gebeurt 1 keer per jaar en is de periode dat het koraal zich voortplant. Met andere woorden springen er dus 60 gekken in het water om tussen het sperma te gaan rondzwemmen. Het is wel de moeite om eens te zien, heb het 2 jaar geleden in Aruba gezien, toen was ik zelf nog zo gek, maar niet meer de dag erna want koraal dat zich voortplant stinkt verschrikkellijk en die geur gaat heel moeilijk uit je wetsuit. Nu ja, sorry Dirk (die overigens heel hard lijkt op onze ondertussen homo-geworden limburgse stripper van Jambers)maar ik heb net mijn vakantie geboekt dus je zal iemand anders moeten zoeken. Hij steld voor om zelf naar het reisbureau te bellen zodat ik mijn geld zou terugkrijgen maar ze betalen maar 50% terug dus moet hij wel degelijk iemand anders gaan zoeken. Ik heb het hem trouwens ooit verteld hoor, dat hij op die stripper lijkt, zelfde blonde krulletjes en ik heb er nog elke keer moeite mee om niet in de lach te schieten. Hijzelf vind het ondertussen ook wel grappig, zolang hij niet met die stripmoves begint vind ik het allemaal goed……

Donderdag 7u ’s ochtends, en waarom ben ik gisteren gaan stappen in Palm Cove en moest ik deze morgen nog 45 minuten terug rijden, mijne rugzak terug inpakken en uitchecken uit het hostel??? En die kater doet ook al geen deugd…..was wel een supergezellige avond, dan de gevolgen ook maar dragen, alleen ga ik vandaag skydiven. Waarschijnlijk niet zo best met deze hoofdpijn en misselijkheid. Om 7u sta ik wonder boven wonder klaar en spring de bus op richting Mission Beach. Toch maar ergens nog een koffie meegenomen en op de bus even mama en Jelle gebeld om mee te delen dat het misschien de laatste keer is dat ze mij horen. Jelle zijn reactie: “zus zijt ge op uwe kop gevallen?” nee dat nog net niet, maar zo voelt mijn hoofd op dit moment wel. Na 2,5 uur rijden zijn we in Mission Beach en worden we in groepjes verdeeld en de bus terug naar Cairns vertrekt om 16u. Aangezien ik in Mission Beach blijf loop ik naar de balie om mij op te offeren om als laatste te gaan……. ze zeggen dat ik dan om 15u30 zal springen… Nixke springen, die instructor zal mij eruit moeten duwen ja…. maar ja 15u30 pas, dus eerst inchecken in het hostel en een hoognodig dutje doen. Om 15u30 sta ik terug in de skydive shop en het is al uitgelopen naar 16u30. Eindelijk is het dan zover, de instructor komt naar mij toe voor de uitleg, Hoofd naar achter, springen en gewoon genieten…..voor mij vertaald: hoofd naar achter, je wordt eruit geduwd en dan zet je je keel open tot als je weer met 2 voeten op het strand staat….

20 minuten rijden tot aan het vliegveld en 15 minuten in het vliegtuigje zitten tot we op 14.000 voet zitten (omgerekend iets van een 4.6km) in het vliegtuig krijg ik nog uitleg van wat er gaat gebeuren en dan is het zover,het rolluik gaat naar boven, de lamp springt op groen, hoofd naar achter (was ik natuurlijk al weer vergeten, ik was al te druk bezig om naar beneden te kijken) en WAAAAAAAAAA.. oh eigenlijk wel fijn. Het schreeuwen heeft welgeteld 2 seconden geduurd….. zelfs geen kriebels in mijn buik die je hebt als je op de supersnelle achtbaan in een pretpark zit maar gewoon PUUR GENIETEN. Magnifiek uitzicht en heeeeeeel veeeeeel wind in mijn  haren. Ik heb nog nooit zo een grote smile op mijn gezicht gehad maar dat heeft dan ook met de wind te maken waardoor alle huid aan je lijf flabbert alsof je al een 80-jarige bent. na 60 sconden gaat de parachute open en is het nog meer genieten. De intructor laat mij zien hoe je een parachute bestuurd en mag het ook zelf doen.  En het uitzicht wordt er beter op: in het water zie ik een schildpad zwemmen en een 3 meter brede manta-ray! Mijn eerste reactie als ik met mijn voeten terug op het strand sta:”I wanna do it again!!” en als ik geld teveel had gehad had ik het zeker morgen opnieuw gedaan. Dan maar sparen voor de cursus om alleen te leren springen. (donaties zijn altijd welkom en jaja het is binnenkort kerstmis en nieuwjaar, hint hint 😉  )

Vrijdag ben ik ook nog in Mission Beach en aangezien er werkelijk niets anders dan strand is wordt het dan ook een luilekker dagje op….het strand. Zeker geleden van Aruba dat ik dat gedaan heb en geniet er ook van. Op het strand begint een australier van Melbourne een gesprek met mij met de bekende vragen, wat voor werk doe je? hoe lang blijf je nog? wat zijn je plannen? Ik hoor wel van meer mensen dat ik weer met mijn gat in de boter ben gevallen en dat is zeker waar, ben al blij dat er veel boter is op de wereld, want wie kan er zeggen dat je op de mooiste riffen van het great barrier reef mag duiken als werk en in je vrije tijd gewoon super dingen kan doen? Zijn laatste vraag was dan: hoeveel mannen hebben u al ten huwelijk gevraagd? Hahaha nog geeneen, ah nee want volgens hem zijn ze allemaal geintimideerd door mijn levensstijl ,,,,(mijn ondervrager is al 57 hoor, dus geen schrik, hij heeft het gelukkig ook niet gevraagd)

Zaterdag is een busdag, ongeveer 7u in de bus zitten op weg naar Airlie Beach. Daar aangekomen blijken 2 meisjes waarmee ik de kamer deel op dezelfde boottocht te gaan als ik. Patrice en Colette van Ierland die reizen in een groep van 8 en ook onmiddellijk worden omgedoopt tot Team Ireland. Zij gaan stappen die avond, ik kruip lekker mijn bed in (alhoewel lekker, die matras heeft zijn beste tijd 30 jaar geleden gehad denk ik) Om 3u wordt ik wakker omdat team ireland weer terugkomen van stappen en Colette uit bed valt en ja hoor ze heeft ergens iemand opgescharreld waar iedereen weer van kon meegenieten. Zij zijn tenminste wel zo slim om het op de badkamer te doen en niet in bed waar iedereen het ook kon zien zoals dat meisje in de hostel in Sydney.

Zondag middag vertrekken we dan de boot op. 26 passagiers waarvan 7 jongens en 19 vrouwen…. Maar een hele gezellige bende.. ik ben 1 van de weinige die gecertificeerd duiker is en 1 van de 2 die dan ook effectief gaat duiken, de rest gaat gewoon snorkelen. Tijdens de middagbriefing en een stuk pizza maken we ook allemaal kennis met mekaar… Vrolijke bende vanuit ierland (natuurlijk), Engeland, Duitsland en Servie. Ik ben alweer de enige Belgische. Aangekomen op het rif maken we ons klaar voor de eerste duik. Jammer genoeg mag ik niet alleen gaan want de andere persoon die mee gaat is een japanner die enkel open water certificaat heeft. Ik voel de bui al hangen maar ja duiken is duiken zeker. Zichtbaarheid is heel slecht deze duik, zeker niet de 40m zichtbaarheid die ik gewend ben ondertussen maar amper 5m…. Toch een paar Nudibranchs gevonden (dit zijn hele kleurrijke slakken zonder huis) en een Spanish dancer ( ook zo een klein kleurrijk beestje dat lijkt op de rokken van een spaanse danseres als het zwemt, vandaar de naam) na 31 minuten doet de instructor teken dat de japanner bijna zonder lucht zit (ik had het kunnen weten) en we moeten terug naar boven. Jammer dus dat ik niet alleen verder mocht want ik had nog ruim over de helft lucht in mijn fles. Absoluut niet onder de indruk van de duik, maar de japanner vond het allemaal geweldig! Als team ierland vraagt hoe het geweest is moet ik wel positief blijven aangezien zij een introductie duik gaan doen en elke duik is anders dus….. maar ja zoals je weet kan je het toch van mijn gezicht aflezen als iets mij niet aanstaat. ’s avonds worden er foto’s van de zonsondergang gemaakt, krijgen we avondeten en vliegen we allemaal in de goon (goon is een soort van wijn ie heel goedkoop is en we hebben liters aan boord….jammer van de hoofdpijn weer de dag erna)

Dag 2 op de boot, ’s morgens gaan we aan land bij het White Sundays national park en dit is 1 van de mooiste uitzichten die ik ter wereld al gezien heb, we blijven er tot 10u30 en er  worden meer dan foto’s genoeg gemaakt. Beetje kleur bijkrijgen op de boot en na het middageten is het tijd voor duik 2. Ik spring bijna een gat in de lucht als ik hoor dat de japanner niet mee gaat en kijk er naar uit om optimaal van mijn lucht gebruik te maken. Samen met de instructor spring ik erin en het zicht is al stukken beter vandaag dan gisteren….Waarom ik niet alleen mocht gaan snap ik nog altijd niet want de instructor heeft de hele tijd achter mij gezwommen en maakte foto’s van alle nudibranchs en ander onderwaterleven wat ik hem aanwees. Toen we terug onder de boot doorzwommen had ik nog lucht genoeg dus dan maar even de andere kant op tot 5 minuten later de instructor teken deed dat we terug naar boven moesten omdat hij nog maar 40 bar over heeft en het is standaard dat je met 50 bar terug aan boord moet komen voor veiligheidsredenen. Ach ja deze keer heeft het dan toch een uur geduurd.

Net voor het avond eten is het tijd voor de nachtduik. Gepakt en gezakt met lampen gaan we naar beneden en ja onze japanner is er weer bij, deze keer met een grotere fles. Al snel zie ik een joekel van een kreeft, steenvis, boxvis, papagaaivis in zijn cocon, veel nudibranchs shrimps and krabjes. Onze japanner zweeft ergens aan de oppervlakte de hele duik en denk niet dat hij veel gezien heeft, maar dat is zijn probleem. Na 40 minuten wordt er weer teken gedaan dat we naar boven moeten (grrrrr, alweer????) Als we terug op de boot zijn wordt mijn ergernis nog groter want er zijn 2 dolfijnen komen opdagen. En nee ik mocht niet terug in het water springen ;( dan maar douchen en eten. Na het eten zitten de dolfijnen er nog dus ik ben op de kant gaan zitten met mijn  voeten in het water maar de rest durfde niet echt. Het is in godsnaam een dolfijn en geen haai die je voeten eraf bijt hoor. Omdat dolfijnen nogal nieuwsgierig zijn en ik met mijn voeten op het water aan het petsen was kwam er eentje vanonder de boot gezwommen en duwde met zijn neus tegen mijn voeten. Je moest eens zien hoe snel de rest was om ook met hun voeten in het water te gaan zitten. De dolfijnen zijn nog meer dan een uur rond de boot blijven hangen en dan vertrokken en wij weer met zen allen aan de goon. 1 van de jongens had zijn gitaar bij dus hebben we er maar meteen een acoustische sing-a-long avond van gemaakt.

De volgende ochtend zijn we vroeg weer richting Airlie Beach vertrokken en om 10u stappen we van de boot af. Tijd voor een middagdutje aan de lagoon (na al die goon) en ’s avonds gaan we met de hele bende op stap. Vele uren en coctails later is het bedtijd. Op woensdag is iedereen met een kater opgestaan dus hebben we niet meer gedaan dan allemaal samen aan de lagoon te gaan liggen. ’s avonds vette hap erin en terug bed in. Donderdag zijn de meeste al weer verder getrokken en ik hou mij bezig met window shoppen. Aangezien de mode hier nog van in de jaren stilletjes is en superduur vind ik toch niets wat mij aanstaat. Terug in het hostel is er een duits meisje op mijn kamer die blijkbaar kapster is en mijn haar heeft dringend een knipbeurt nodig. Voor 15 dollar knipt ze mijn haar en al snel zitten Patrice en Colette van team ierland ook bij de hostelkapper. We hebben nog wat goon over van de boot dus we weten ook weer wat doen vanavond. ‘S nachts wordt ik een paar keer wakker, eerst door een meisje dat zo dronken is en in de badkamer ligt over te geven. Een uur later omdat er iemand als een gek op de deur staat te bonken….Aangezien niemand de moeite deed om op te staan ben ik maar opgestaan…. Het was een meisje dat op onze kamer sliep en haar sleutel vergeten was. En ja ze had ook ergens een kerel van 20 opgescharreld die haar heel verliefd aankeek. Ik, die geen zin had om weer naar een vrijpartij te luisteren heb hun eerst gevraagd of ze al sex hadden gehad, Ze zei nee, dus heb ik haar een sleutel gegeven, vriendelijk gevraagd of ze dat eerst buiten wouden doen en dan weer naar binnen te komen….en ze vertrokken gelukkig…..

Vrijdag is het tijd om weer naar Cairns te gaan,met spijt in het hart dat mijn vakantie er alweer opzit. 10u in een bus zitten is nu ook niet bepaald het hoogtepunt van deze 2 weken maar ja het werk roept weer. Maandag vertrekken we voor 2 weken met spirit of freedom. Eerst zien we op dinsdag de zonne-eclips vanop zee en gaan daarna richting Papoea-Nieuw-Guinea varen. Naar de verhalen van de andere crew is het zeker de moeite, aanvaringen met hammerheadsharks, manta-rays en duiken op riffen waar weinig mensheid ooit is geweest.

Dus tot over 2 weken ben ik er weer, met alle verhalen over Papoea-Nieuw-Guinea!

Saartje

Spirit of Freedom

Geplaatst: 11 november 2012 in Uncategorized

jaaaa ik weet het, veel te lang geleden sinds ik nog iets op mijn blog heb geschreven maar ik heb het dan ook heel druk gehad hier. Was met mijn dive master cursus begonnen en op het werk gepromoveerd naar snorkelgids dus als ik thuis kwam was het of studeren en verder eten en slapen dus ook nie zo veel interessants om over te schrijven, maar dat ga ik nu zeker goed maken. Voor sommige mensen die ik regelmatig spreek zullen een aantal dingen wel bekend in de oren klinken maar voor de rest veel leesplezier!!!

Dus zoals ik al zei ben ik tijdens mijn dive master cursus snorkelgids geworden op T6, de boot waar ik op werkte. De kapitein steunde mijn cursus volledig en liet mij dan ook extra dingen doen tijdens het werk als onderdeel van het leerproces. Wat is er nu fijner dan betaald gaan duiken?? Het is dan wel minder interessant als je mee moet met een groep chinezen die absoluut geen controle hebben en constant naar beneden bleven zakken, tegen koraal aan zwommen met als gevolg dat ik de hele duik boven hun heb gezwommen en hun met de tank op een normaal niveau bleef houden. Anders heb je dan ook weer grappige situaties van mensen die helemaal in paniek geraken tijdens het snorkelen en proberen om zelfs met reddingsvest te verdrinken (wat zo goed als onmogelijk is) kindjes die eerst niet durven en die ik dan meenam met de life-ring en na een uur niet meer uit het water willen. Een volwassen vrouw die door haar snorkel probeert te schreeuwen omdat ze nemo heeft gevonden en dan de grappigste: een man die niet meer wou/kon bewegen, toen ik hem vroeg of ik hem naar de boot moest brengen fluisterde die: nee dat kan ik niet, er zwemt een haai onder mij!!!! Met haaien heb ik ondertussen wel meer ervaring maar daarover later meer… Al bij al dus heel fijn maar heel vermoeiend! Na een paar weken kwam de manager naar mij toe met de mededeling dat ze mij geen voltijds werk konden garanderen op T6, aangezien ik was aangenomen ter 2 weken vervanging ging natuurlijk de rest van de vaste crew voor….wat ik heel jammer vond maar wel begrijpelijk. MAAR aangezien ze mij niet kwijt wouden wou hij mij een job aanbieden op Spirit of Freedom, dit is een luxueuze live-on-board boot van hetzelfde bedrijf. Deze vaart naar de riffen die je op national geographic ziet van het great barrier reef. De rest van de collega’s dik jaloers want T6 is zo een beetje de selectie boot voor Spirit of Freedom (SOF) 1 week werken en 1 week vrij geeft mij ook de gelegenheid om in mijn week vrij al een beetje meer van australie te zien dus natuurlijk ga ik! Ik ga er beginnen als hostess en als mijn dive master cursus af is wordt ik dive master op SOF. 4 duiken per dag op de riffen die de droom zijn van elke duiker, wie zegd daar nu nee tegen??

Mijn vrije dagen voor ik naar SOF ga spendeer ik op T6 met duiken, samen met Larissa (collega) en Libby (dive master instructor) het zijn plezante dagen waar ik veel op heb bijgeleerd en zelfs heb ondervonden hoe het voelt om zonder lucht te zitten op 10m diepte…. bij de oefening materiaal uitwisselen moesten Larissa en ik buddy breathing (afwisselend ademen met 1 beademingstoestel) wat niet moeilijk is maar op het moment dat we ons masker moesten wisselen kon ik mijn ogen niet open houden (wegens lenzen) en Larissa “vergat” effe om het beademingstoestel terug te geven….. lichtjes paniek dus maar ik wist dat er nog 5 andere beademingstoestellen in de buurt waren dus kwestie van die zo snel mogelijk te vinden tot libby er letterlijk eentje in mijne mond moest duwen…. Ik kan u verzekeren zeker geen aangenaam gevoel!

Drie weken later is het zover, maandagochtend 7u30 sta ik aan de boot en zie nog hoe de vorige crew de passagiers uitzwaaid. Ik zou tot donderdag aan boord blijven voor mijn trainingsdagen en kom dan op maandag terug bij de collega’s waar ik vaste crew bij wordt. Op woensdag wordt mij al door kapitein tony gevraagd hoe hardcore ik ben en of ik 2 weken aan 1 stuk kan doen. 15 dagen lang dus om 5u30 opstaan en ten vroegste om 21u30 gedaan hebben, om de andere dag moet ik dan ook nog eens wakker blijven tot de laatste passagier slapen is om “man overboord” situaties te vermijden…..het moet dan maar…… Tony vliegt we op donderdag terug naar Cairns en kapitein Cameron lost hem af….ik zit nog altijd aan boord sta elke dag om 5u30 op, zet het eerste ontbijt (muesli en cornflakes) klaar en ga dan alle passagiers wakker maken (max capaciteit aan boord…. 26 passagiers, 11 crew) als die richting ontbijt druppelen begint mijn favoriete werk…. bedden opmaken en badkamers schoonmaken….. mijne lieve god wat kunnen mensen stinken en vuil zijn, vooral de aziaten en de amerikanen…. wij europeanen zijn nog wel wat beschaafd! Om 7u gaan ze voor de eerste duik en zet ik het tweede ontbijt klaar… spek, eieren, worsten, toast,…hoe vettiger hoe prettiger (dieet begint ook weer heel binnenkort) Dan tweede duik en ik afwas en algemeen onderhoud van de boot, lunch klaarzetten: pizza, pasta, kebab, taco’s…..(onze kok leeft zich uit, hallo dieet) dan weer afwas en algemeen onderhoud boot en de passagiers doen duik 3 en 4. dan is het tijd voor het diner wat wordt opgediend door mezelf en de dive master dan kunnen wij ook eten en is het weer tijd voor de … jawel AFWAS…. het grappige is dat alles wat aan boord gedaan wordt wordt afgeroepen, de TD (trip director of coordinator) roept “dive time” als ze gaan duiken en ” breakfast time, lunch time of dinner time… ik heb al eens geprobeerd om op mijn late avonden om 22u “NIGHT TIME” te roepen: vonden ze heel grappig en bleven op tot 1u15 om te drinken en ik weer om 5u30 eruit ;-( Op donderdag gaan en komen er ook weer passagiers en ben ik heel druk bezig in de voormiddag met verse lakens, badkamers en kamers schoon te maken en dergelijke…. en dan krijg je 5 tieners aan boord… 16-jarige maar we hebben er lol aan beleefd, met als gevolg dat zij in het gastenboek schreven: the bitches on SOF are crazy but we love them. En aangezien wij vonden dat we op een boysband leken hebben ze het boek ook zo gesigneerd… hun kamers daarentegen….. respect voor alle mama’s met tienerzonen!!!!! (mijn kinderwens was al ver te zoeken en is nu nog verder weg…)

Week 1 is voorbij en we zijn weer in Cairns: om 7u30 gaan alle passagiers van boord, de nieuwe crew komt aan boord en met 2 crews maken we de hele boot klaar voor de volgende passagiers die om 12u weer aan boord komen en tijd om weer te vertrekken. Eerst wordt iedereen voorgesteld: Nick (TD, engelsman), Ik (hostess) Fabian (1st mate, frans), Jordan (2nd mate, australisch) Kirin (instructor, japans), Steven (instructor, frans), Ana bijgenaamd banana (instructor, schots) Tania (dive master, frans canada) en drew en alex (koks, beide australie) en de kapiteins Cameron en Tony (ook beide australie) eerst een paar uur varen en komen onderweg T6 tegen (mijn vorige boot) en dan is het alweer tijd voor iedereen voor duik 1 en 2 in het water te duwen…. Op dinsdag ben ik wel even naar Cameron gegaan, niet om te klagen maar om heel vriendelijk te vragen wanneer ik ook eens mag gaan duiken. Hij vind het zeker goed en stelt voor om woensdagnamiddag samen de snakepit te gaan duiken. Die heeft zeker zijne naam niet gestolen, olijfkleurige zeeslangen aan overvloed, die hebben blijkbaar een heel dodelijk gif en 1 beet kan drie mensen doden maar Cameron is er blijkbaar nie bang van en pakt hun met hun staarten vast. Gelukkig zijn dit dan ook slangen die hun bek net ver genoeg open krijgen om mensen te bijten. Omdat de duik op 25m ga je ook sneller door je lucht uit (lucht volume wordt kleiner naarmate je dieper gaat) en ik geef Cameron op tijd aan dat ik terug naar boven moet. Safety stop gedaan p 5 meter aan de reserve tank die er standaard hangt en met amper 10 bar naar boven (oeps). Maar ik heb het lang uitgehouden met een 8 liter tank op 25m voor 39 minuten. Normaal gezien duk je dan met grotere flessen of nitrox en kan je langer beneden blijven. Snel omkleden en onze shop klaarzetten dan weer diner en vroeg slapen, morgen komen weer nieuwe passagiers. Donderdag is dan ook weer een drukken dag, verse lakens, badkamers,….en Cameron maakt plaats voor Tony die weer terug komt. Dus Tony ook maar eens vriendelijk gaan vragen of ik mag gaan duiken en Nick zet mij in op de populairste duik van de hele week SHARKFEED!! vrijdag gaan we er dan ook voor, ik zit als 2de in het water en zie de haaien al in de verte zwemmen, tot er eentje recht voor mijn neus voorbij komt, die had ik effe niet zien aankomen….de adrenaline begint aan goed te gaan.Nu zwemmen er een stuk of 20 maar van het moment het eten komt, komen we van overal aanzwemmen…. alle mensen nemen plaats op het koraal voor het spektakel en ik ben fotograaf van dienst en de camera staat niet stil….. de kooi met eten wordt naar beneden geladen en wat dan gebeurd is 1 grote grijze massa bloeddorstige haaien die voor onze ogen vechten voor hetzelfde….. GEWELDIG om te zien!!!!! als ze klaar zijn blijven ze wel rondhangen of gaan slapen in het zand (zie foto op FB met mezelf naast een haai) en gaan wij allemaal op zoek naar de uitgevallen haaientanden. Ik vind er twee en geloof mij, klein maar zo scherp. Als je er zo 100 tegelijk in je lijf krijgt…. ik liever niet…… we gaan van osprey reef (wat het meest noordelijk in australie ligt) terug naar de andere riffen, de zee is wild en als ik ’s morgens de kamers samen met Tania moet doen is alles zo smerig….de helft van de passagiers zijn in het midden van de nacht zeeziek geworden en alles hangt onder de kots…..NIET gezellig zo vroeg op de ochtend. Aangezien Tania de badkamers doet (heeft ze zelf voor gekozen) begint ze bij badkamer 2 zelf te kokhalzen….. ach ja nog een overmorgen zijn we weer aan land.
En het is weer maandag!!! iedereen blij dat de week erop zit en vooral ik na 2 weken en heb dringend slaap nodig. Die raad krijg ik dan ook van Tony mee ware het niet dat het elke maandag “we-zijn-weer-aan-land-party” is. Toch eerst even naar de hostel en een powernap doen en dan duiken we met de hele crew op cafe. Tania, Steven en ik knijpen er nog even tussenuit om op de nightmarkets een welverdiende massage te halen en dan weer cafe in.

Dinsdagmiddag zit ik bij Libby, nog de laatste loodjes van mijn divemaster cursus en het plan is om mijn nitrox certificaat te halen en naar Yongala te rijden. Yongala is een scheepswrak met een heel apart marine leven en is 6u rijden van Cairns (nog steeds niet bijgeslapen) als Larissa klaar is met werken op T6 om 18u vertrekken we, blijven slapen in een camperpark en ’s ochtends vroeg vertrekken we met de boot. De sharkfeed duik valt helemaal in het niets tegenover wat ik daar gezien heb! Yongala staat op de lijst van top 10 duiksites ter wereld en verdiend dat dubbel en dik, dit was echt de duik van mijn leven! Het enige wat je moest doen was via de lijn naar beneden gaan en daar blijven hangen: scholen van eagle rays, marble rays (ray= roggen) die groter zijn dan ik, bullsharks, zeeslangen, hawksbill schildpadden ook joekels groter dan ik en zo veel meer!!! Dit op 1 duik is gewoon onwerkelijk en ik ga zeker nog eens terug! na de 2 duiken weer 6u terug rijden en slapen. Donderdag bij Libby in het zwembad gezeten en al mijn oefeningen moeten doen voor dive master en op vrijdag dan maar gaan duiken met T6, zo fijn om mijn vorige collega’s weer te zien en krijg van Garreth (kapitein op T6) een zelfgemaakte tankbanger omdat ik mijn dive mater heb gehaald! nu 2 dagen vrij en dan weer tijd voor Spirit of Freedom LET THE SHARKS BE READY!!!!!
Dit was het dan weer voor nu, voor meer beeldmateriaal verwijs ik u door naar mijn Facebook pagina 😉
Saartje